lunes, noviembre 28, 2011

A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas...





                                                           Imagen de Marianela Gallardo



A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas que un sol orgulloso tinxía no ocaso.

As contras entreabertas invitaban a viaxar por un ceo que axiña faríamos noso.

A lentitude viaxaba enriba dos peitos con cautela.

O silencio rodeaba os corpos e una calma diáfana navegaba na atmosfera

Conquístame- foi a única palabra pronunciable .

E eu,  enroscada no teu ventre trémulo, fun  proclamando un vals de arela.



jueves, noviembre 17, 2011

escorrentar os medos...




                                                                 Foto  Manolago






escorrentar os medos


no medio do bambú



botar a clarear as bágoas

logo de lavalas no lavadoiro



e co sol que aínda sobra

quentar o pescozo

somerxendo as mans

no río que non se detén






domingo, noviembre 06, 2011

bailaba o pelo no vento maino...

                                                  Imagen de Lori Earley





bailaba o pelo no vento maino

o compás dun ventilador

que atrapaba os xemidos...



quimera era espallar

un concerto de latexos

o longo do corpo

pechar a habitación

cun feixe de melodías

e espir o outono

cunha clave de sol



fantasía era danzar

c compás do baile

cun abanico chinés

enroscar o devezo

como unha serpe

ascendendo polos pés

e cos ollos entornados

observar a milagre

da paixón

mentres a miña melena

íase enredando nos teus

dedos...

lunes, octubre 31, 2011

escollía as castañas unha a unha con esmero...



escollía as castañas unha a unha con esmero
con esmero pelábaas unha a unha
ó son da súa musiquiña
tranquilo   concentrado

con esmero poñíaas a cocer
botando de vez en cando unha ollada
á pota que fervía

mentres   no outro lado do corredor
eu podía ulir o cheiro tan fino
que se ía propagando pola casa

e con esa musiquiña
que só él sabía cantaruxar
enchíaseme o peito de ledicia
un ano
e outro
e outro ano...

martes, octubre 25, 2011

Cando todo se cobre de neve...

                                         Imagen de Rudolph Carl Gorman


cando todo se cobre de neve
e só queda un buraco por onde
respirar

cando apertan as falorpas
engarzadas unha a unha arredor
do pescozo

cando os berros afogan
nunha avalancha a catro metros
baixo terra

cando no é doado camiñar
nin con calzado axeitado

cando  pesan máis os recordos
que  o propio corpo

cando non se atopan avelaíñas
na noite fría

eu suspiro, refrego as mans
ata que aparece a calor
e quento o meu corazón



domingo, octubre 16, 2011

Amar sin condiciones


 No sabía que  iría a la playa para llorar.
Al principio, con el rumor de las olas de fondo, me fui enmarañando en las palabras de un libro afectuoso, que tanta falta le hacía a mi alma herida.

Las lágrimas comenzaron a brotar entonces apenas leídos dos relatos.
Sí, las lágrimas comenzaron a brotar entonces como si estuviesen esperando días escondidas para luego deslizarse con una furia enérgica a través de mis mejillas. Mientras iban cayendo, mi cuerpo liberaba la rabia contenida.
Me fui desposeyendo de todas mis pertenencias.

En ese mismo instante comprendí lo que tenía que hacer.

Y sólo quedó el Amor, fluyendo por todos los poros de la piel.
Comenzó el sonido del mar a mecer mi mente.
La arena tibia aún por un sol otoñal fue como un bálsamo para mis pies desnudos y el silencio que surgió cuando una ola se retira abrió un espacio nuevo, donde amar sin condiciones.

 Hoy,  en este día de Octubre, cargado todavía de la energía del Sol  he aprendido algo sumamente valioso que quiero compartir con todos vosotros, amigos lectores: en el don de dar está la Felicidad.
El amor es lo más grandioso que tenemos, estamos hechos para amar, por qué a veces tardamos tanto en demostrarlo?
Manos a la obra, queridos míos.
Un beso cargado de  amor.



lunes, octubre 10, 2011

Ata que os seus ollos se acostumaron á escuridade...


                                                         Cuadro de Escha van den Bogerd



Ata que os seus ollos se acostumaron a escuridade  transcorreron  fragmentos de tempo pendurados no aire.
Despois de levantarse o fino veo  que cubría as  catro paredes  foi apreciando os mobles da habitación.
A pouca claridade que se intuía a través das aberturas da persiana deixou entrever un sofá veneciano do século dezaoito.
Lentamente, abriu un  pouco  o panel. As febras de luz inundaron a estancia.
O sofá veludo, vermello como a paixón, erguíase presidindo a cuarto, impoluto . Os fermosos brocados de seda no respaldo esperaban  ser rozados polos ombros da muller que descansaba na cama.

As sabas  de satén brancas, engurradas, deixaban entrever un corpo delicado,  respirando acompasado.

Pouco a pouco foi ulindo o perfume  dunha pel salgada .
Acheguouse vagaroso. Cos seus dedos rozou o pelo que lle caía como cataratas nas costas, besou a noca con degoiro e coa lingoa  rozoulle a finos beizos.
Separou as sabas delicadamente, esperando contemplar o corpo que tremería ó contacto co aire.
Colleuna nos seus brazos e levouna o sofá aínda media durmida, agardando que espertase o compás dos seus dedos ávidos e poder atisbar así  de novo ese lóstrego que recorría os seus ollos cando a posuía.



martes, septiembre 27, 2011

Espera, espera como quen espera ...


                                              "Soledad" de Victoria Ruiz de Cortázar

 

Espera, espera como quen espera por un bico ou un caramelo. Docemente.
María non  pode miralo . Atravésalle un lóstrego por enriba do embigo e pégase a súa tristura.
Non pode miralo. Non se deixa. Suspira. Suspira e o aire xeado provócalle arrepíos.
El agarda agochado a que un anxo deses que andan tamén pola terra o leve a ningures.
E ela non quere. Pero non fai nada. Déixao estar.
A súa pena é a dela tamén , máis olvida o seu nome e déixao estar.
Ás veces, só ás veces…
Ás veces quixera darse permiso para envolverlle  o  corpo con apertas e aloumiños, con palabras tenras que faceran sorrir os seus ollos cansos. Con todo, non se deixa.
E chora en silencio ata que algún día deixe de facelo. Sen embargo, él xa non estará aquí para vela.


domingo, septiembre 18, 2011

atrapar unha briza do teu cabelo...


Imagen Gabriel Picart



atrapar unha briza de teu cabelo
xirar trescento sesenta graos
e volver

atopar un leve indicio
de inxenuidade suspendida
no tempo

delegar ás nubes e  raxeiras
o perfume dos teus  latidos

envexar con agarimo
aqueles  días en que eras
o centro do universo
para min

agradecer as apertas cosidas
para sempre
na medula

fabricar un vínculo
que resista a severidade
da friaxe

endulzar o padal con chocolate
nos días de inverno
recoller figos en setembro
baixo a túa mirada

amar sen preguntas
sen esperar milagres
contemplando os dous
o paso da inocencia…


 

domingo, septiembre 11, 2011

Busco el refugio soterrado en los dominios del tiempo...

                                                        Cuadro de James C. Christensen



Busco el refugio soterrado en los dominios del tiempo. Desde hace mucho.
Me instalo entre sus brazos.
Albergo los minutos y postergo mi ira.

Para que las horas me encuentren hará falta  un solo suspiro.

Para que mis ojos lloren, un segundo.

Mientras, el caudal de mis venas  vierte sangre anémica.

Ahora, ya  no puedo mirar el amanecer.

Me han cortado las alas.