UN RECORDO, UN CINAMOMO ROSA. UNHA IMAXE, A MIÑA MADRIÑA FALÁNDOME. COIDO QUE NESE "AGORA" DA MIÑA INFANCIA COMECEI A OLLAR COMO POETA.
lunes, noviembre 28, 2011
A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas...
Imagen de Marianela Gallardo
A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas que un sol orgulloso tinxía no ocaso.
As contras entreabertas invitaban a viaxar por un ceo que axiña faríamos noso.
A lentitude viaxaba enriba dos peitos con cautela.
O silencio rodeaba os corpos e una calma diáfana navegaba na atmosfera
Conquístame- foi a única palabra pronunciable .
E eu, enroscada no teu ventre trémulo, fun proclamando un vals de arela.
jueves, noviembre 17, 2011
escorrentar os medos...
Foto Manolago
escorrentar os medos
no medio do bambú
botar a clarear as bágoas
logo de lavalas no lavadoiro
e co sol que aínda sobra
quentar o pescozo
somerxendo as mans
no río que non se detén
domingo, noviembre 06, 2011
bailaba o pelo no vento maino...
Imagen de Lori Earley
bailaba o pelo no vento maino
o compás dun ventilador
que atrapaba os xemidos...
quimera era espallar
un concerto de latexos
o longo do corpo
pechar a habitación
cun feixe de melodías
e espir o outono
cunha clave de sol
fantasía era danzar
c compás do baile
cun abanico chinés
enroscar o devezo
como unha serpe
ascendendo polos pés
e cos ollos entornados
observar a milagre
da paixón
mentres a miña melena
íase enredando nos teus
dedos...
bailaba o pelo no vento maino
o compás dun ventilador
que atrapaba os xemidos...
quimera era espallar
un concerto de latexos
o longo do corpo
pechar a habitación
cun feixe de melodías
e espir o outono
cunha clave de sol
fantasía era danzar
c compás do baile
cun abanico chinés
enroscar o devezo
como unha serpe
ascendendo polos pés
e cos ollos entornados
observar a milagre
da paixón
mentres a miña melena
íase enredando nos teus
dedos...
lunes, octubre 31, 2011
escollía as castañas unha a unha con esmero...
escollía as castañas unha a unha con esmero
con esmero pelábaas unha a unha
ó son da súa musiquiña
tranquilo concentrado
con esmero poñíaas a cocer
botando de vez en cando unha ollada
á pota que fervía
mentres no outro lado do corredor
eu podía ulir o cheiro tan fino
que se ía propagando pola casa
e con esa musiquiña
que só él sabía cantaruxar
enchíaseme o peito de ledicia
un ano
e outro
e outro ano...
martes, octubre 25, 2011
Cando todo se cobre de neve...
Imagen de Rudolph Carl Gorman
cando todo se cobre de neve
e só queda un buraco por onde
respirar
cando apertan as falorpas
engarzadas unha a unha arredor
do pescozo
cando os berros afogan
nunha avalancha a catro metros
baixo terra
cando no é doado camiñar
nin con calzado axeitado
cando pesan máis os recordos
que o propio corpo
cando non se atopan avelaíñas
na noite fría
eu suspiro, refrego as mans
ata que aparece a calor
e quento o meu corazón
domingo, octubre 16, 2011
Amar sin condiciones
No sabía que iría a la playa para llorar.
Al principio, con el rumor de las olas de fondo, me fui enmarañando en las palabras de un libro afectuoso, que tanta falta le hacía a mi alma herida.
Las lágrimas comenzaron a brotar entonces apenas leídos dos relatos.
Sí, las lágrimas comenzaron a brotar entonces como si estuviesen esperando días escondidas para luego deslizarse con una furia enérgica a través de mis mejillas. Mientras iban cayendo, mi cuerpo liberaba la rabia contenida.
Me fui desposeyendo de todas mis pertenencias.
En ese mismo instante comprendí lo que tenía que hacer.
Y sólo quedó el Amor, fluyendo por todos los poros de la piel.
Comenzó el sonido del mar a mecer mi mente.
La arena tibia aún por un sol otoñal fue como un bálsamo para mis pies desnudos y el silencio que surgió cuando una ola se retira abrió un espacio nuevo, donde amar sin condiciones.
Hoy, en este día de Octubre, cargado todavía de la energía del Sol he aprendido algo sumamente valioso que quiero compartir con todos vosotros, amigos lectores: en el don de dar está la Felicidad.
El amor es lo más grandioso que tenemos, estamos hechos para amar, por qué a veces tardamos tanto en demostrarlo?
Manos a la obra, queridos míos.
Un beso cargado de amor.
lunes, octubre 10, 2011
Ata que os seus ollos se acostumaron á escuridade...
Cuadro de Escha van den Bogerd
Ata que os seus ollos se acostumaron a escuridade transcorreron fragmentos de tempo pendurados no aire.
Despois de levantarse o fino veo que cubría as catro paredes foi apreciando os mobles da habitación.
A pouca claridade que se intuía a través das aberturas da persiana deixou entrever un sofá veneciano do século dezaoito.
Lentamente, abriu un pouco o panel. As febras de luz inundaron a estancia.
O sofá veludo, vermello como a paixón, erguíase presidindo a cuarto, impoluto . Os fermosos brocados de seda no respaldo esperaban ser rozados polos ombros da muller que descansaba na cama.
As sabas de satén brancas, engurradas, deixaban entrever un corpo delicado, respirando acompasado.
Pouco a pouco foi ulindo o perfume dunha pel salgada .
Acheguouse vagaroso. Cos seus dedos rozou o pelo que lle caía como cataratas nas costas, besou a noca con degoiro e coa lingoa rozoulle a finos beizos.
Separou as sabas delicadamente, esperando contemplar o corpo que tremería ó contacto co aire.
Colleuna nos seus brazos e levouna o sofá aínda media durmida, agardando que espertase o compás dos seus dedos ávidos e poder atisbar así de novo ese lóstrego que recorría os seus ollos cando a posuía.
martes, septiembre 27, 2011
Espera, espera como quen espera ...
"Soledad" de Victoria Ruiz de Cortázar
Espera, espera como quen espera por un bico ou un caramelo. Docemente.
María non pode miralo . Atravésalle un lóstrego por enriba do embigo e pégase a súa tristura.
Non pode miralo. Non se deixa. Suspira. Suspira e o aire xeado provócalle arrepíos.
El agarda agochado a que un anxo deses que andan tamén pola terra o leve a ningures.
E ela non quere. Pero non fai nada. Déixao estar.
A súa pena é a dela tamén , máis olvida o seu nome e déixao estar.
Ás veces, só ás veces…
Ás veces quixera darse permiso para envolverlle o corpo con apertas e aloumiños, con palabras tenras que faceran sorrir os seus ollos cansos. Con todo, non se deixa.
E chora en silencio ata que algún día deixe de facelo. Sen embargo, él xa non estará aquí para vela.
domingo, septiembre 18, 2011
atrapar unha briza do teu cabelo...
Imagen Gabriel Picart
atrapar unha briza de teu cabelo
xirar trescento sesenta graos
e volver
atopar un leve indicio
de inxenuidade suspendida
no tempo
delegar ás nubes e raxeiras
o perfume dos teus latidos
envexar con agarimo
aqueles días en que eras
o centro do universo
para min
agradecer as apertas cosidas
para sempre
na medula
fabricar un vínculo
que resista a severidade
da friaxe
endulzar o padal con chocolate
nos días de inverno
recoller figos en setembro
baixo a túa mirada
amar sen preguntas
sen esperar milagres
contemplando os dous
o paso da inocencia…
domingo, septiembre 11, 2011
Busco el refugio soterrado en los dominios del tiempo...
Cuadro de James C. Christensen
Busco el refugio soterrado en los dominios del tiempo. Desde hace mucho.
Me instalo entre sus brazos.
Albergo los minutos y postergo mi ira.
Para que las horas me encuentren hará falta un solo suspiro.
Para que mis ojos lloren, un segundo.
Mientras, el caudal de mis venas vierte sangre anémica.
Ahora, ya no puedo mirar el amanecer.
Me han cortado las alas.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)








