23 DE MAYO

                                                         margaridas na primavera

23  DE Mayo

Marcaba o reloxo as oito,

da mañá,

dun día soleado.

Abríanse as margaridas á fresca

e un choro vigoroso

inundaba as paredes da casa

da madriña.

Pel rosada.

Mans pequenas.

Ollos  pechados.



O meu choro vigoroso.



Espreguicei o corpo.

Bicáronme.

Cantaron unha nana,

enfeitizada,

rodeáronme con brazos

e mans e palabras suaves

que me facían cóxegas,

nas meixelas.

Derramaron amor

nos meus  oídos recén estreados.

Sentinme feliz.

Así foi como nacín á vida.

Aire fresco

Mi hermana me regala este cinamomo.

Sembrar jazmín y recoger fragancias.

Salpicar los prados de manzanilla.

Descansar  en un campo de lilas.

Abrazar el mundo en tus manos,

esas que acarician mis mejillas

cuando despierto.

Repartir  amor en macetas blancas,

regarlas con gotas de estrellas.

Sentarse a contemplar cómo crecen

las promesas y los sueños.

Abrazar el inmenso río de tus ojos

mientras estallan los primeros cinamomos.

encherse de mar e oleaxe

                                                              Imaxe de Georgia O´Keeffe

encherse de mar e oleaxe

rebozar o corpo de area

mentres o sol quenta as pálpebras

correr     correr ata esgotar a marea

un paso      

o mundo dentro dunha pisada

dous pasos

o vento movendo a pamela

de cores vermellas

como as mapoulas  

ruído incesante de ondas nas orelas

gaivotas que procuran o seu sustento

algas que se enredan nos pés coquetos

sosego    sosego  que mitiga os nevios

lixeira algarabía de mans que bailan

sorriso pintado que navega no atardecer

probar a auga salgada tímidamente 

sentindo as cóxegas que refrescan os ánimos

encher o peito de mar

mentres a pamela cae lentamente

a carón dunha buguina…

Para ti, para que un día poidas recorrer as mismas pisadas de entón, miña rula.

E senón podes, levarei o mar canda ti.

Non te rendas.

imprimir no pouso do fume

                                                               Pintura de Leandro Lamas

imprimir no pouso do fume

os días descoloridos

pintalos de novo no lenzo

da túa pel

mentres  navego nos surcos que deixou

a túa pegada na miña retina

agora    cando recordo

que un día non souben quererte…

flores e recordos

Imaxe de Elvic Steele

a lúa estaba prisioneira  no horizonte

e nos ollos agochábase  a incertidume

e o desamparo

non había flores frescas na mesa

pero as artificiais apoderábanse

do salón   da entrada    das escaleiras 

quería fuxir o aire que se tornaba denso

por momentos

e pola ventá un mar varado contemplaba

o paso das vidas

non había flores frescas

máis a primavera abríase como un xermolo

pese a dor reinante

recordos que reventaban

nos miolos e retrocedían anos

enrugas que atrapaban o tempo

paredes murchas a pesar dos cadros

sofás  desvencellados polo uso

xarros en todas as esquinas sen auga...

esquecer a aflicción aínda que só sexa

polas noites

esfiañar os medos

nos recantos

abandonar a memoria…

agora sen ti

                                             Cuadro de Mara Light. "Light Taryn Draped in Red"



agora sen ti
sen o refuxio que proporcionan as túas caricias

suplicando ver os teus pasos no pavimento
agardando a que abras a porta
e suspires no meu pescozo

agora    sen momentos que contemplar
tras os cristais

agora sen ti


Ela  permanecía oculta tras as cortinas que se abaneaban co vento do nordés.
Queda e muda, observando unha primavera agonizante.

Prendida dos recordos que nunca volverán, imaxinando que en calquera momento unhas mans delicadas rodearían o seu van e sería despois cando ela entornaría os ollos  para agasallar  todo o seu corpo coa cadencia dun valse...

A envexa.

                                                             Imaxe Susi Lawson

Quería ser furtiva nos corpos dos demáis, deslizarse como  unha  serpe a carón de todos os  pasos e volver como una raíña a domear  o mundo.

A teima consistía en arrebatar os sorrisos e facer con eles elegantes vestidos de princesa que cegaran  á humanidade.

Só  ela relocería coa luz roubada.

E  así o fixo.

Pero quería máis.

E comezou a matar para conseguir a  salsa  da vida.

Arrebatou ansias.

Atrapou  soños.

Esnaquizou  a bondade.

Pretendía  respalandecer como os lóstregos que descendían entre as montañas.

E así o fixo.

Machucando a xuventude.

Roubando as almas.

Escondendo o sol nas enaguas …

Aquel día o vestido que levaba posto era dun azul celeste cheo de encaixes de bicos e mimosas.

Non satisfeita co seu refulxir adentrouse no bosque para espir as árbores das súas follas e facer con elas una coroa de enganos.

Nese momento , un raio relucinte  zigzagueando no aire denso, recorreu a sús espiña dorsal

para ficar no seu corazón convertíndoa en estatua de barro.

Una de pasión.

Imagen de Nicoletta Tomas Caravia

Una de pasión.

Atrévete a palpitar en mi vientre,

así, indisciplinado.

Estállame como un rayo navegando

en mi pubis.

Deléitame con  palabras recién horneadas

en el aire caliente.

Devuélveme  la impaciencia,

el desasosiego,

la sed que mi garganta proclama.

Atrévete a sonrosar mis pechos

con tus roces,

a mirarme conteniendo el deseo.

Escucha mi voz quebrada cómo te nombra,

mientras mi cuerpo exhausto

termina el primer acto.

Mmmmm…

Atrévete!

Rosas murchas e un corazón que suplica por un novo engrenaxe.

                                      " Cucos" - Manolalago.  Pinchar aquí  para ver máis fotos.

Rosas murchas e un corazón que suplica por un novo engrenaxe.

Suspiros  atrapados no medio dos cables eléctricos.

Murmurio de apertas  que xa non se sinten nin quentan os ombros.

Esgotar  a famenta necesidade do corpo por sorber os últimos folgos de amor.

Mentres tanto, os cucos van temperando  o desacougo.

Cando descobrín o corpo aínda estaba quente.

                                                          Imaxe sacada da web





Cando descobrín o corpo aínda estaba quente.


Eu coñecía o escondite, un furado no medio do monte, agochado debaixo da follaxe seca.

Non crín atopar a ninguén dentro.

Pero ahí estaba él, aterido de frío e cos ollos pechados, balbucindo incongruencias .

Abrigueino coa miña zamarra.

Cargueino ás costas ata a cabana máis próxima.

As súas mans rodeaban o meu pescozo débilmente e o seu corazón parecía que quería escapar, latexando no meu lombo.

Cando chegamos á casa preparei unhas sopas con pan de broa .

Logo, mirándome tímidamente, deixou escapar un sorriso pequeno como un cuarto minguante .

E nos meus ollos, unha lúa chea prendeu para sempre.

Quiero volar- dijo con un hilo de voz.

                                        Imagen sacada de la web

Quiero volar- dijo con un hilo de voz.

Quiero comprar unas alas para poder volar.

Dejé que pasara  un tiempo  hasta encontrar unas alas a su medida.

Dejé pasar demasiado tiempo.

Cuando se las probó, su cuerpo había encogido tanto que el peso le hizo retroceder.

Y cayó en el abismo.

Lavei o corpo con auga de rosas

                                                                        Imaxe de klimt

Lavei o corpo con auga de rosas.

Sequeino coidadosamente, as costas , os brazos, os peitos xenerosos, as  cadeiras…

Mirei con ollos de devezo  a  imaxe  no espello barroco, onde a imaxinación facíame un chisco no medio das líñas decorativas.

Entornei os ollos…

Fun a raiña nese  intre.  Logo, as mans bailaron un tango frenético baixo a luz tenue da lámpada. 

labrar la pena en una taza de porcelana

                       

Bordando la luna- Pilar Salas

labrar la pena en una taza de porcelana


mientras el mundo gira en la cabeza

a golpe de castañuelas



labrar la pena en una habitación de castaño

mientras se escuchan los sueños dormidos

en sábanas de franela



labrar la pena

cuando el sauce crece

en el invierno



labrar la pena

cuando el pájaro canta

arrullando el silencio



y en la noche más oscura

labrar la pena

bordando la luna

Quero volver. Non importa a pena que me poñas.

                                                                Imaxe de  Dennis Ziliotto




Quero volver. Non importa a pena que me poñas.


Regresar a ese aire famento de ilusións.

Construir columnas con buguinas e cunchas.

Adornar entradas con fentos e calas.

Debuxar teitos con arcos da vella.



Quero volver, nadar espida saltando nas ondas da miña inconsciencia.

Secarme ó sol .

Viaxar ó longo do teu corpo saboreando a picardía nos teus ollos.



Capturar o eco do sorriso.

Contemplar volvoretas.

Brincar entre bidueiros.

Abrazar.



Tornar coas mans cheas para darlle una volta de esperanza ó ano que empeza!

Decembro de dolor.

                                                        Imaxe sacada de Internet

Decembro de dolor.


Unha porta que se pecha.

A negrura máis absoluta.

Anos enquistados na alma que chora nas esquinas.

Non teño folgos para imaxinar o tremebundo dos días.

Máis choro cunha rabia desoladora.





Facía un día como hoxe, soleado, díxome con total naturalidade.

Quedei calada, non podía pensar nas raiolas daquel Decembro tan duro.

Pregúntome cómo foi capaz de sobrevivir.

Quizais, porque aquel sol de inverno foi quentando as bágoas ata que un día cesaron de brotar.

Te estaba esperando bajo la lluvia de mis pensamientos...

Imagen de Daria Endresen

Te estaba esperando bajo la lluvia de mis pensamientos.

Bloqueaban la razón y enigmáticamente te proclamaban mi dueño.

Y comenzé desarmando mi cintura para dar cabida a tus abrazos.

Abrí mis labios para que tus besos inundaran mi boca.

Desnudé mi cuerpo para que tu calor dominara en mi piel morena.

Dejé que tus manos hicieran el trabajo de mi fantasía.

Lentamente …

No opuse resistencia.

A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas...

                                                           Imagen de Marianela Gallardo



A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas que un sol orgulloso tinxía no ocaso.

As contras entreabertas invitaban a viaxar por un ceo que axiña faríamos noso.

A lentitude viaxaba enriba dos peitos con cautela.

O silencio rodeaba os corpos e una calma diáfana navegaba na atmosfera

Conquístame- foi a única palabra pronunciable .

E eu,  enroscada no teu ventre trémulo, fun  proclamando un vals de arela.

escorrentar os medos...

                                                                 Foto  Manolago






escorrentar os medos


no medio do bambú



botar a clarear as bágoas

logo de lavalas no lavadoiro



e co sol que aínda sobra

quentar o pescozo

somerxendo as mans

no río que non se detén

bailaba o pelo no vento maino...

                                                  Imagen de Lori Earley





bailaba o pelo no vento maino

o compás dun ventilador

que atrapaba os xemidos...



quimera era espallar

un concerto de latexos

o longo do corpo

pechar a habitación

cun feixe de melodías

e espir o outono

cunha clave de sol



fantasía era danzar

c compás do baile

cun abanico chinés

enroscar o devezo

como unha serpe

ascendendo polos pés

e cos ollos entornados

observar a milagre

da paixón

mentres a miña melena

íase enredando nos teus

dedos...

escollía as castañas unha a unha con esmero...

escollía as castañas unha a unha con esmero
con esmero pelábaas unha a unha
ó son da súa musiquiña
tranquilo   concentrado

con esmero poñíaas a cocer
botando de vez en cando unha ollada
á pota que fervía

mentres   no outro lado do corredor

eu podía ulir o cheiro tan fino
que se ía propagando pola casa

e con esa musiquiña
que só él sabía cantaruxar
enchíaseme o peito de ledicia
un ano
e outro
e outro ano...

Cando todo se cobre de neve...

                                         Imagen de Rudolph Carl Gorman

cando todo se cobre de neve

e só queda un buraco por onde

respirar

cando apertan as falorpas

engarzadas unha a unha arredor

do pescozo

cando os berros afogan

nunha avalancha a catro metros

baixo terra

cando no é doado camiñar

nin con calzado axeitado

cando  pesan máis os recordos

que  o propio corpo

cando non se atopan avelaíñas

na noite fría

eu suspiro, refrego as mans

ata que aparece a calor

e quento o meu corazón

Amar sin condiciones

 No sabía que  iría a la playa para llorar.

Al principio, con el rumor de las olas de fondo, me fui enmarañando en las palabras de un libro afectuoso, que tanta falta le hacía a mi alma herida.

Las lágrimas comenzaron a brotar entonces apenas leídos dos relatos.

Sí, las lágrimas comenzaron a brotar entonces como si estuviesen esperando días escondidas para luego deslizarse con una furia enérgica a través de mis mejillas. Mientras iban cayendo, mi cuerpo liberaba la rabia contenida.

Me fui desposeyendo de todas mis pertenencias.

En ese mismo instante comprendí lo que tenía que hacer.

Y sólo quedó el Amor, fluyendo por todos los poros de la piel.

Comenzó el sonido del mar a mecer mi mente.

La arena tibia aún por un sol otoñal fue como un bálsamo para mis pies desnudos y el silencio que surgió cuando una ola se retira abrió un espacio nuevo, donde amar sin condiciones.

 Hoy,  en este día de Octubre, cargado todavía de la energía del Sol  he aprendido algo sumamente valioso que quiero compartir con todos vosotros, amigos lectores: en el don de dar está la Felicidad.

El amor es lo más grandioso que tenemos, estamos hechos para amar, por qué a veces tardamos tanto en demostrarlo?

Manos a la obra, queridos míos.

Un beso cargado de  amor.

Ata que os seus ollos se acostumaron á escuridade...

                                                         Cuadro de Escha van den Bogerd

Ata que os seus ollos se acostumaron a escuridade  transcorreron  fragmentos de tempo pendurados no aire.

Despois de levantarse o fino veo  que cubría as  catro paredes  foi apreciando os mobles da habitación.

A pouca claridade que se intuía a través das aberturas da persiana deixou entrever un sofá veneciano do século dezaoito.

Lentamente, abriu un  pouco  o panel. As febras de luz inundaron a estancia.

O sofá veludo, vermello como a paixón, erguíase presidindo a cuarto, impoluto . Os fermosos brocados de seda no respaldo esperaban  ser rozados polos ombros da muller que descansaba na cama.

As sabas  de satén brancas, engurradas, deixaban entrever un corpo delicado,  respirando acompasado.

Pouco a pouco foi ulindo o perfume  dunha pel salgada .

Acheguouse vagaroso. Cos seus dedos rozou o pelo que lle caía como cataratas nas costas, besou a noca con degoiro e coa lingoa  rozoulle a finos beizos.

Separou as sabas delicadamente, esperando contemplar o corpo que tremería ó contacto co aire.

Colleuna nos seus brazos e levouna o sofá aínda media durmida, agardando que espertase o compás dos seus dedos ávidos e poder atisbar así  de novo ese lóstrego que recorría os seus ollos cando a posuía.

Espera, espera como quen espera ...

                                              "Soledad" de Victoria Ruiz de Cortázar

 

Espera, espera como quen espera por un bico ou un caramelo. Docemente.

María non  pode miralo . Atravésalle un lóstrego por enriba do embigo e pégase a súa tristura.

Non pode miralo. Non se deixa. Suspira. Suspira e o aire xeado provócalle arrepíos.

El agarda agochado a que un anxo deses que andan tamén pola terra o leve a ningures.

E ela non quere. Pero non fai nada. Déixao estar.

A súa pena é a dela tamén , máis olvida o seu nome e déixao estar.

Ás veces, só ás veces…

Ás veces quixera darse permiso para envolverlle  o  corpo con apertas e aloumiños, con palabras tenras que faceran sorrir os seus ollos cansos. Con todo, non se deixa.

E chora en silencio ata que algún día deixe de facelo. Sen embargo, él xa non estará aquí para vela.

atrapar unha briza do teu cabelo...

Imagen Gabriel Picart

atrapar unha briza de teu cabelo

xirar trescento sesenta graos

e volver

atopar un leve indicio

de inxenuidade suspendida

no tempo

delegar ás nubes e  raxeiras

o perfume dos teus  latidos

envexar con agarimo

aqueles  días en que eras

o centro do universo

para min

agradecer as apertas cosidas

para sempre

na medula

fabricar un vínculo

que resista a severidade

da friaxe

endulzar o padal con chocolate

nos días de inverno

recoller figos en setembro

baixo a túa mirada

amar sen preguntas

sen esperar milagres

contemplando os dous

o paso da inocencia…