Tarde no maínzo...

Foto sacada de Internet

Tarde no maínzo,
alá, no fondal.

Perseguir a primavera
a carón da eira.

Enredarse coas raiolas
entre os bidueiros.

Xogar con espigas.

Manchar o peto de careixós
logo de fartarse deles.

Bailar muiñeiras.

Botar gargalladas
ó vento.

Saciar a fame
con doce de cabaza.

Enchouparse de sol
nos días curtos.

Permanecer aquí,
nesta paraíso terrestre.

quero que ti me espertes...

quero que ti me espertes

despois da madrugada

co murmurio das túas ás

estendéndose

a carón do meu peito

quero que ti abraces ese enredo

que fan as miñas pestanas cando

me rozas    nese intre

onde bailo contigo

un fado de amor

DESCUBRIENDO

Pintura de Iodache

Desde el cometido de una hoja silvestre

A través de la espesura de un bosque amazónico

Para el propio sustento que da la piel recién estrenada

Entre los finos velos de la danza viva de la vida



Colores salvajes

Tierra húmeda

Viento y aliento



Para el corazón errante

que busca consuelo



Para el alma que navega

en nuestro cuerpo



Bajo las estrellas

donde estamos todos

Bajo mi mirada

Bajo tu mirada

Sin prejuicios

Sin sombra

Con el propio sustento

de la piel recién estrenada

só un instante

só un instante

antes de proseguir

só un instante mimado

consentido entre os dedos

só un instante pequeno

submiso entre caricias

só un instante rebelde

a carón da cama de auga

só un instante perfecto

onde adorno o devezo

con labios de grosella 



Quero que chova forte...

Diosa Kuan Yin

Quero que chova forte e desguedelle os meus cabelos torrencialmente, quedar espida de fragancia e lirios, que chova como no Amazonas, inundando a selva de orquídeas salvaxes.

Quero madrugar na conciencia, manchar as mans de cinza ou de barro, afondar os pés na nai terra

e rexurdir.

Neste labirinto...

Eu, contemplando a posta do sol.

Neste labirinto
de bocas extenuadas
e feroces improperios,

neste mundo
mundano de inxustizas
e agonías,

onde estou eu
e estás ti,
onde estamos todos nos
sen saber quen somos,
sen acariñarnos
nin unha soa vez,

sen bicar de verdade,
sen fundir o noso amor,
sen abrazar a esperanza,
sen mostrar o noso paraíso,
sen ver aínda ollando,

neste teima de procurar
o ben alleo, de perdoar
sen esperar nada a cambio,
de agardar a que o ser
dobregue a razón,

nesta teima estou,
para abrir a fontanela
da vida
e conquistarme!

Algo se quebrou...

Algo se quebrou
desde a impaciencia
sublevada.

-Somerxida nun mar
tempestuoso,
nadando entre argazo,
devorando o último
suspiro quente-

Corrín a esconder
a culpa na area,
cos dedos, coas mans,
cos dentes, cos ollos,
esmagando forte
ata facer sangue
nos nocellos.

Logo desaparecín.

Teño un salouco pequeno aquí dentro...

                                                      Ilustración de Nicoletta Ceccoli



teño un salouco pequeno aquí dentro

tan pequeno que non chego

a afogarme nel

tan só vai minándome pouco a pouco

ata facerme desaparecer

Pretendía ser boa...

Pretendía ser boa, loitar polas túas causas e somerxerme nas túas expectativas.
Pero un veo cubríame os latexos e a verdade.
Pretendía ser boa para o teu corazón, porque tamén é o meu.
Pero non souben buscar o camiño recto-quizais porque non o hai-
É máis fácil confiar. E así o fixen.
Máis as cousas non saen como un quere senón como teñen que ser.


perdida na espesura
só quero que ti me rescates
que poñas ás nas miñas mans
e eleves a miña conciencia

só así entenderei

sabía por instinto...

cuadro de Klimt

sabía por instinto

que esperabas

un acorde

do meu corpo

entre as liñas desvaídas

dun perfil que treme

o teu contacto

elevei os brazos

para rodear a noca

receptiva

acariciei os lóbulos

das orellas

susurrei algunha palabra

desbocada no oído

e pechei os ollos

así góstanme máis as caricias