viernes, enero 13, 2012

labrar la pena en una taza de porcelana

                       
Bordando la luna- Pilar Salas




labrar la pena en una taza de porcelana


mientras el mundo gira en la cabeza

a golpe de castañuelas



labrar la pena en una habitación de castaño

mientras se escuchan los sueños dormidos

en sábanas de franela



labrar la pena

cuando el sauce crece

en el invierno



labrar la pena

cuando el pájaro canta

arrullando el silencio



y en la noche más oscura

labrar la pena

bordando la luna



jueves, diciembre 29, 2011

Quero volver. Non importa a pena que me poñas.


                                                                Imaxe de  Dennis Ziliotto




Quero volver. Non importa a pena que me poñas.


Regresar a ese aire famento de ilusións.

Construir columnas con buguinas e cunchas.

Adornar entradas con fentos e calas.

Debuxar teitos con arcos da vella.



Quero volver, nadar espida saltando nas ondas da miña inconsciencia.

Secarme ó sol .

Viaxar ó longo do teu corpo saboreando a picardía nos teus ollos.



Capturar o eco do sorriso.

Contemplar volvoretas.

Brincar entre bidueiros.

Abrazar.



Tornar coas mans cheas para darlle una volta de esperanza ó ano que empeza!







domingo, diciembre 18, 2011

Decembro de dolor.

                                                        Imaxe sacada de Internet


Decembro de dolor.


Unha porta que se pecha.

A negrura máis absoluta.

Anos enquistados na alma que chora nas esquinas.

Non teño folgos para imaxinar o tremebundo dos días.

Máis choro cunha rabia desoladora.





Facía un día como hoxe, soleado, díxome con total naturalidade.

Quedei calada, non podía pensar nas raiolas daquel Decembro tan duro.

Pregúntome cómo foi capaz de sobrevivir.

Quizais, porque aquel sol de inverno foi quentando as bágoas ata que un día cesaron de brotar.






martes, diciembre 06, 2011

Te estaba esperando bajo la lluvia de mis pensamientos...






Imagen de Daria Endresen


Te estaba esperando bajo la lluvia de mis pensamientos.

Bloqueaban la razón y enigmáticamente te proclamaban mi dueño.

Y comenzé desarmando mi cintura para dar cabida a tus abrazos.

Abrí mis labios para que tus besos inundaran mi boca.

Desnudé mi cuerpo para que tu calor dominara en mi piel morena.

Dejé que tus manos hicieran el trabajo de mi fantasía.

Lentamente …

No opuse resistencia.


lunes, noviembre 28, 2011

A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas...





                                                           Imagen de Marianela Gallardo



A espera permanecía oculta tras as nubes encarnadas que un sol orgulloso tinxía no ocaso.

As contras entreabertas invitaban a viaxar por un ceo que axiña faríamos noso.

A lentitude viaxaba enriba dos peitos con cautela.

O silencio rodeaba os corpos e una calma diáfana navegaba na atmosfera

Conquístame- foi a única palabra pronunciable .

E eu,  enroscada no teu ventre trémulo, fun  proclamando un vals de arela.



jueves, noviembre 17, 2011

escorrentar os medos...




                                                                 Foto  Manolago






escorrentar os medos


no medio do bambú



botar a clarear as bágoas

logo de lavalas no lavadoiro



e co sol que aínda sobra

quentar o pescozo

somerxendo as mans

no río que non se detén






domingo, noviembre 06, 2011

bailaba o pelo no vento maino...

                                                  Imagen de Lori Earley





bailaba o pelo no vento maino

o compás dun ventilador

que atrapaba os xemidos...



quimera era espallar

un concerto de latexos

o longo do corpo

pechar a habitación

cun feixe de melodías

e espir o outono

cunha clave de sol



fantasía era danzar

c compás do baile

cun abanico chinés

enroscar o devezo

como unha serpe

ascendendo polos pés

e cos ollos entornados

observar a milagre

da paixón

mentres a miña melena

íase enredando nos teus

dedos...

lunes, octubre 31, 2011

escollía as castañas unha a unha con esmero...



escollía as castañas unha a unha con esmero
con esmero pelábaas unha a unha
ó son da súa musiquiña
tranquilo   concentrado

con esmero poñíaas a cocer
botando de vez en cando unha ollada
á pota que fervía

mentres   no outro lado do corredor
eu podía ulir o cheiro tan fino
que se ía propagando pola casa

e con esa musiquiña
que só él sabía cantaruxar
enchíaseme o peito de ledicia
un ano
e outro
e outro ano...

martes, octubre 25, 2011

Cando todo se cobre de neve...

                                         Imagen de Rudolph Carl Gorman


cando todo se cobre de neve
e só queda un buraco por onde
respirar

cando apertan as falorpas
engarzadas unha a unha arredor
do pescozo

cando os berros afogan
nunha avalancha a catro metros
baixo terra

cando no é doado camiñar
nin con calzado axeitado

cando  pesan máis os recordos
que  o propio corpo

cando non se atopan avelaíñas
na noite fría

eu suspiro, refrego as mans
ata que aparece a calor
e quento o meu corazón



domingo, octubre 16, 2011

Amar sin condiciones


 No sabía que  iría a la playa para llorar.
Al principio, con el rumor de las olas de fondo, me fui enmarañando en las palabras de un libro afectuoso, que tanta falta le hacía a mi alma herida.

Las lágrimas comenzaron a brotar entonces apenas leídos dos relatos.
Sí, las lágrimas comenzaron a brotar entonces como si estuviesen esperando días escondidas para luego deslizarse con una furia enérgica a través de mis mejillas. Mientras iban cayendo, mi cuerpo liberaba la rabia contenida.
Me fui desposeyendo de todas mis pertenencias.

En ese mismo instante comprendí lo que tenía que hacer.

Y sólo quedó el Amor, fluyendo por todos los poros de la piel.
Comenzó el sonido del mar a mecer mi mente.
La arena tibia aún por un sol otoñal fue como un bálsamo para mis pies desnudos y el silencio que surgió cuando una ola se retira abrió un espacio nuevo, donde amar sin condiciones.

 Hoy,  en este día de Octubre, cargado todavía de la energía del Sol  he aprendido algo sumamente valioso que quiero compartir con todos vosotros, amigos lectores: en el don de dar está la Felicidad.
El amor es lo más grandioso que tenemos, estamos hechos para amar, por qué a veces tardamos tanto en demostrarlo?
Manos a la obra, queridos míos.
Un beso cargado de  amor.