Imagen Philippe Loudat
existe un otoño que huele a madera y frutos rojos
que contiene en unos ojos acuáticos
la llama del apetito
chispa divina en los besos que saben a mar
guiños utilizados como secretos
inundaciones de susurros entre dientes
provocación navegando en el aire cálido
vértigo de deseo
de pasión que añora los límites del orgasmo
existe un impulso ancestral
una avidez apaciguada con caricias
un ansia que recorre lentamente las caderas
existe un otoño contenido en un suspiro
en una mirada que suplica
en un delirio que comienza
UN RECORDO, UN CINAMOMO ROSA. UNHA IMAXE, A MIÑA MADRIÑA FALÁNDOME. COIDO QUE NESE "AGORA" DA MIÑA INFANCIA COMECEI A OLLAR COMO POETA.
domingo, febrero 28, 2016
domingo, enero 31, 2016
Cómo te escribo un poema
Imagen sacada de Internet
Cómo te escribo un poema que sea diferente
que diga lo que ninguno todavía dijo,
que deletree versos bien hilados
con la dosis justa de empacho?.
Existe quizás un pócima mágica
que pueda usar
para recordar que la aventura más grande
ha sido amarte?
domingo, enero 03, 2016
Quiero el deseo desplomado
Cuadro-Modigliani
quiero el deseo desplomado
en el universo de tus ojos
la deliciosa mirada recorriendo
el hueco de mis manos
el sustento que me lleva
a derramar un surtido
de emociones
en el centro mismo de mi cuerpo
quiero un verso nuevo cada día
que me haga sentir un escalofrío
en la columna cuando lo recito
quiero tu paciencia
el fuerte abrazo construido
con tus manos recién lavadas
y un delirio campando a las anchas
en nuestra cama
quiero una lluvia de estrellas
en mis pechos
un estremecimiento derramado
en cada vértebra
quiero un apetito que queme
mi anhelo en la hoguera del tiempo
el propósito de no reconocerme
en cada nuevo orgasmo
quiero el deseo desplomado
en el universo de tus ojos
la deliciosa mirada recorriendo
el hueco de mis manos
el sustento que me lleva
a derramar un surtido
de emociones
en el centro mismo de mi cuerpo
quiero un verso nuevo cada día
que me haga sentir un escalofrío
en la columna cuando lo recito
quiero tu paciencia
el fuerte abrazo construido
con tus manos recién lavadas
y un delirio campando a las anchas
en nuestra cama
quiero una lluvia de estrellas
en mis pechos
un estremecimiento derramado
en cada vértebra
quiero un apetito que queme
mi anhelo en la hoguera del tiempo
el propósito de no reconocerme
en cada nuevo orgasmo
jueves, noviembre 12, 2015
danzar na brisa do teu mirar
Imaxe Odile de Schwilgue
cando todo parece estático e inerte
inundar os pensamentos
con xogos novos
lamber a pel envolta na fragrancia
doce ou salgada
-según a necesidade do momento-
subyugar o teu corpo ao meu
mentres recorro salvaxemente
os límites das túas cicatrices
domingo, octubre 18, 2015
fantasía de mapoulas
Imaxe Odile de Schwilgue
fantasía de mapoulas
espalladas no cuarto
último verso xeneroso
aínda quente
sinais imaxinadas
que adornan a espera
e ti
que non estás
para salvarme
miércoles, septiembre 30, 2015
A voz
Imaxe- Klimt
a voz
acariñando os oídos
un fío perceptibel de calafrío
recorrendo un portal aberto no aire
a voz que treme
producindo arrepíos
embelesando o osíxeno
que se respira
a voz enigmática
provocando estalos
nas veas do corpo
a voz modelada
interpretando a única melodía
recoñecida pola miña
viernes, septiembre 18, 2015
A pel
Pintura- Klimt
déixame facer regueiros de beixos
na túa pel recén perfumada con bergamota
e sándalo
saboreala despois de cubrila
con poemas recitados
descubrir como se vai pegando á miña
abrigando ese tremor que fago teu
déixame facer regueiros de beixos
na túa pel recén perfumada con bergamota
e sándalo
saboreala despois de cubrila
con poemas recitados
descubrir como se vai pegando á miña
abrigando ese tremor que fago teu
domingo, agosto 16, 2015
Un poema de Ángel, un chico que me ha pedido editar su poema "Triste Realidad".
Foto Angelillo
El otro día Ángel me dejó un poema para ponerlo en mi blog de poesía.
Es un chico adolescente, que no se atreve a publicarlo. Yo, con mil amores, lo hago por él.
Le alegrará tener comentarios. Gracias a tod@s de antemano.
TRISTE REALIDAD
Ves una luz que te llama y te incita.
Te arrancan de las profundidades.
Sin temor a lo desconocido.
Así empiezas a vivir.
Lloras,
pues llorando te entienden.
Ríes,
ríes sin saber por qué.
Empiezas a pensar y preguntas,
te desconciertan las dudas
y buscas en la soledad una respuesta
pero no la encuentras.
El deseo de conocer puede corromperte.
Siempre enfadado,
encerrado en ti mismo,
fascinado por lo desconocido.
Conoces el pecado y te encanta.
Amas y en ocasiones fracasas,
pero siempre llega
aquello por lo que dejas todo.
Empiezas a ver que no hay marcha atrás.
Es un simple sueño
que nunca cumplirás.
Marioneta del destino.
Huyes lejos, pero siempre te alcanza .
Te resignas y lo aceptas, es entonces
cuando miras atrás y dices Adiós.
Ángel Fernández.
sábado, junio 27, 2015
indira no sabe de reglas
indira no sabe de reglas
ni de condicionamientos
tampoco de por qué tiene que ser diosa
sus ojos profundos y cándidos
no brillan con el fulgor de un niño
tampoco abrazan su pequeño cuerpo
ni le besan las mejillas
asomada desde la ventana de su cárcel
contempla a los turistas con sonrisa lánguida
sólo sus ojos resplandecen
a indira le arrebatan la inocencia cada día
cada día su alma joven envejece
a un ritmo acelerado
qué le enseñará su ojo de fuego
atisbará por un instante
la incongruencia humana
o sólo observará cómo han violado
su ingenuidad
a través de los cristales la veo
enaltecida y sumisa
mi pequeña diosa nepalí.
sábado, abril 25, 2015
Quizais haxa unha segunda oportunidade
Primavera- Natalia Derevyanko
quizais haxa unha segunda oportunidade
onde remendar con fíos dourados os desdéns
quizais o mundo pare de xirar
e comece de novo no punto exacto
onde habitan os primeiros xermolos
si, quizais haxa un punto de retorno
onde o arrepentemento busque liberación
e a espesa néboa se disipe co canto
dun paporroibo
quizais haxa unha segunda oportunidade
onde remendar con fíos dourados os desdéns
quizais o mundo pare de xirar
e comece de novo no punto exacto
onde habitan os primeiros xermolos
si, quizais haxa un punto de retorno
onde o arrepentemento busque liberación
e a espesa néboa se disipe co canto
dun paporroibo
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)









