Recolle estrelas.

                                                         Imaxe de Alastair Magnaldo

Ir cara atrás, no tempo dos xogos.

Mirarse no espello dunha mirada pura.

Rir ata ter maniotas.

Contar contos mentres a lúa enche o ceo.

Mecer os soños  nunha góndola dourada.

E recuperar de novo aquel recolle estrelas

que un día inventei para ti.

 

agradecemento

 No blog de zeltia

Nov9

es de bien nacido ser agradecido

Publicado o 9 Novembro, 2012 por zeltia

es de bien nacido ser agradecido

Helena Villar Janeiro otorgoulle o premio  a Anabel Bugarín Villar, que ten un blog que se chama Tareas de la cotidianidad. Aceptar este premio leva a obriga de buscar cinco blogs a quen darllo. Un deles foi o meu. Agora tócame a min espallar o meme. Escollín blogs entre os que me deixaron recientemente comentarios animosos, blogs que fosen de poesía  [non debe ser doado manter un blog de poesía cando non se é Farruco Sesto Novás].
O Paraíso, que non é só un lugar.
Delicias turcas, inda que eu a penas as probei, porque atopei hai pouco o carreiro que iniciou no 2011.
O mundo de Magdalena Malungo,  que quere ser un mundo grande, grande.
Cinamomorosa, que xa vai levedando dende o 2009.
e non podía faltar El cuaderno de poemas de Rubén Lapuente Berriatúa, Economista e poeta, que é veciño meu na blogosfera dende o 2008.


Moitas grazas, zeltia. 

Un pobo, unha identidade.

                                            Un día de Outono, fotografando o mar das Perlas

                   


  PERLA DO RIO

E un día volvín a ti sen saber cómo

atropelando palabras e susurros,

xogando na orela dun amencer,

capturando a fina brétema do día.

Hoxe canto para que ti me escoites

a través dos sauces onde se libera

o salaio das almas extraviadas,

arroupando a nova luz dunha espera.

Navegando unha noite enteira

a favor do vento o meu cabelo

íame susurrando un desvelo

que un día foi o meu sustento.

Canto á beira do río que lava as bágoas

e desguedella os fíos dos pensamentos,

canto coa calma do teu mar que regresa

azul e prateado a carón do meu leito.

E xa te boto de menos cando o ocaso

suspira por mín na copa dos pinos,

cando as buguinas enfeitizan os soños

e nos prados alumean os corazóns

cheos de diminutas perlas do río.

Navegando unha noite enteira

a favor do vento o meu cabelo

íame susurrando un desvelo

que un día foi o meu sustento.

 

Haikus sen medida clásica

                                                               Imaxe manolalago

Pendurada dun aloumiño

florece a primavera.

É hora da maxia.

Penisca no outeiro.

Nas ramas dos pinos

un paxaro canta.

Lúa chea.

Danza de estrelas

no claro dos ollos.

Mentres orballa nos campos,

raiolas de luz

entre as nubes.

Foi naquel día morriñento...

                                                              Imaxe sacada da web

Foi naquel día morriñento onde a chuvia miúda coábase entre as nubes grisallas.

Seducías a fala cun sorriso, mailos teus ollos proclamaban unha tristura encarcerada.

Nun anaco de tempo que cabalgaba pausado.

Fregabas as mans unha coa outra espiando o ceo que agora principiaba a peniscar.

Lixeiro de equipaxe.

Ollabas a través da ventá.

O mar estaba calmo.

O estaleiro adornaba a paisaxe outonal coas súas grúas enormes como robots.

E a mirada ausente voaba coas ás das gaivotas que se pousaban lentamente no balcón mollado.

Os ollos entornados.

Lixeiro de equipaxe.

Nos miolos, un enxame de coitelos afiaban un son maldito.