Cuadro de Leandro Lamas
Primero, la
respiración acompasada, la mirada serena.
Luego, los besos perfumados con tu aroma.
Más tarde, un baile
de manos acariciando los perfiles de mi
cuerpo.
Después, todo giró endemoniadamente.
domingo, julio 15, 2012
domingo, junio 24, 2012
estalos na boca
estalos na boca
e nas cadeiras
provocando calafríos
no estómago
cheo de bolboretas
baleirarse da mente
e do corpo
suspirar no teu oído
un frenesí acompasado
mentres me roubas un
último estalo…
sábado, junio 09, 2012
Prendía o sol nas costas
O aire abaneaba o pelo ceibo.
Camiñabas acariñando cos tes dedos a vexetación que se
amontoaba á beira do camino.
Unha espiga, as margaridas que lucían espléndidas, as herbas
meneándose, os pampillos, as abelurias, os cucos… outra vez as margaridas.
E as mans lograban descubrir unha sensibilidade gardada no
máis profundo do teu corazón.
A música soaba nos auriculares, unha música relaxante desas
que tanto che gusta escoitar para desconectar a mente atropelada de ideas arremuiñadas.
Unha cerdeira abría as súas pólas ó teu paso, quizás para
lembrache que podías refuxiarte no seu tronco enraizado profundamente á terra.
Colliches unha cereixa, quizás para lembrar ese gusto de
entón, cando existían aínda a virxinidade dos sabores. E souboche o mesmo que no pasado.
Fois despois cando comezaron as primeiras bágoas. O vento penetraba nos prados que chamaban
polos teus pasos e fuches canda eles nun intre de lucidez.
Toco cambiou ao redor. Xiraba o mundo, pero ti permanecías
escoitando ese son maravilloso da natureza que avivaba as ansias de facerse de
novo pequena, pequeniña e esgotar os folgos correndo no alcacén tan verde…
De buscar ese anaquiño detido no tempo…
De durmir cos brazos abertos…
De mirar cómo a lua enche nos ollos…
De argallar xogos novos, de volver a subirse ás árbores, de
manchar as pernas co zume das herbas campeiras, de comer figos coa madriña, de
escoitar os grilos no atardecer, de bañarse no río de augas calmas e frías…
De volver para capturar eses beixos mornos que empapaban as meixelas….
De volver…
domingo, junio 03, 2012
Fixéchesme unha encarga
Fixéchesme unha encarga. Poñer as miñas verbas rodeando o teu mapa de
Galicia.
No centro, un trisquel celta, simbolizando a evolución e o
crecemento, o equilibrio entre o corpo, a mente e o espírito.
Palabras que falasen de
Galicia, a terra que levas no corazón.
E así quedaron, enleadas na túa pel, orgullosas, para sempre.
A túa pel
Son da terra húmida, das meigas
e o mar espumoso.
Galicia susurra o meu nome.
e o mar espumoso.
Galicia susurra o meu nome.
miércoles, mayo 23, 2012
23 DE MAYO
margaridas na primavera
23 DE Mayo
Marcaba o reloxo as oito,
da mañá,
dun día soleado.
Abríanse as margaridas á fresca
e un choro vigoroso
inundaba as paredes da casa
da madriña.
Pel rosada.
Mans pequenas.
Ollos pechados.
O meu choro vigoroso.
Espreguicei o corpo.
O meu choro vigoroso.
Espreguicei o corpo.
Bicáronme.
Cantaron unha nana,
enfeitizada,
rodeáronme con brazos
e mans e palabras suaves
que me facían cóxegas,
nas meixelas.
Derramaron amor
nos meus oídos recén estreados.
Sentinme feliz.
Así foi como nacín á vida.
miércoles, mayo 09, 2012
Aire fresco
Mi hermana me regala este cinamomo.
Sembrar jazmín y recoger fragancias.
Salpicar los prados de manzanilla.
Descansar en un campo
de lilas.
Abrazar el mundo en tus manos,
esas que acarician mis mejillas
cuando despierto.
Repartir amor en
macetas blancas,
regarlas con gotas de estrellas.
Sentarse a contemplar cómo crecen
las promesas y los sueños.
Abrazar el inmenso río de tus ojos
mientras estallan los primeros cinamomos.
domingo, abril 22, 2012
encherse de mar e oleaxe
Imaxe de Georgia O´Keeffe
encherse de mar e oleaxe
rebozar o corpo de area
mentres o sol quenta as pálpebras
correr correr ata esgotar a marea
un paso
o mundo dentro dunha pisada
dous pasos
o vento movendo a pamela
de cores vermellas
como as mapoulas
ruído incesante de ondas nas orelas
gaivotas que procuran o seu sustento
algas que se enredan nos pés coquetos
sosego sosego que mitiga os nevios
lixeira algarabía de mans que bailan
sorriso pintado que navega no atardecer
probar a auga salgada tímidamente
sentindo as cóxegas que refrescan os ánimos
encher o peito de mar
mentres a pamela cae lentamente
a carón dunha buguina…
Para ti, para que un día poidas recorrer as mismas pisadas de entón, miña rula.
E senón podes, levarei o mar canda ti.
Non te rendas.
jueves, abril 12, 2012
imprimir no pouso do fume
Pintura de Leandro Lamas
imprimir no pouso do fume
os días descoloridos
pintalos de novo no lenzo
da túa pel
mentres navego nos
surcos que deixou
a túa pegada na miña retina
agora cando recordo
que un día non souben quererte…
miércoles, marzo 28, 2012
flores e recordos
Imaxe de Elvic Steele
a lúa estaba prisioneira no horizonte
e nos ollos agochábase
a incertidume
e o desamparo
non había flores frescas na mesa
pero as artificiais apoderábanse
do salón da
entrada das escaleiras
quería fuxir o aire que se tornaba denso
por momentos
e pola ventá un mar varado contemplaba
o paso das vidas
non había flores frescas
máis a primavera abríase como un xermolo
pese a dor reinante
recordos que reventaban
nos miolos e retrocedían anos
enrugas que atrapaban o tempo
paredes murchas a pesar dos cadros
sofás desvencellados
polo uso
xarros en todas as esquinas sen auga...
esquecer a aflicción
aínda que só sexa
polas noites
esfiañar os medos
nos recantos
abandonar a memoria…
lunes, marzo 19, 2012
agora sen ti
agora sen ti
sen o refuxio que proporcionan as túas caricias
suplicando ver os teus pasos no pavimento
agardando a que abras a porta
e suspires no meu pescozo
agora sen momentos que contemplar
tras os cristais
agora sen ti
Ela permanecía oculta tras as cortinas que se abaneaban co vento do nordés.
Queda e muda, observando unha primavera agonizante.
Prendida dos recordos que nunca volverán, imaxinando que en calquera momento unhas mans delicadas rodearían o seu van e sería despois cando ela entornaría os ollos para agasallar todo o seu corpo coa cadencia dun valse...
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)