domingo, enero 23, 2011

Tropecei co teu encanto...


                                            Foto sacada de la web"anaceciliavera.com.ar"


Tropecei co teu encanto
unha mañá cedo.
-Daría igual que fose no atardecer-

Ti non tiñas presa.
Eu quería fuxir.
Tropecei co teu atractivo
no meu recanto.

Desde entón estiven perdida.
-Só os teus ollos poderían salvarme -
Só a nébeda borraría as cinzas-
Quedei agochada.
Mirando a túa vida fráxil.
Chorei.
Pedín perdón.
-O que hoxe imploro-

Máis o teu poder enléase
nos meus cabelos castaños.

Fágome transparente.
- A miña ferida é máis grande agora-

Ti mírasme cun amor que non coñezo.
Puro, quente, aspirando as nubes grises.

Durmida, soño coas túas mans
que me abrazan.

E síntome culpable.
Anda, ven, bícame de novo.
Un día destes perdonareime.
Por ti.


domingo, enero 16, 2011

Después del infortunio.


                                           "El sueño de la razón produce monstruos" de Goya



Llovían cataratas amargas mientras el cielo plomizo ahuyentaba todo vestigio de resistencia al refugio.

Fui cautivador de la nada y en nada me convertí después del inofortunio.

Atrapé sombras y deslicé sombras bajo el colchón mullido de mi cama (más tarde me valdrían para hacer acopio de mis fuerzas)


-Creí por un momento mantener un orden explícito en la percepción del equilibrio de la vida-


Comenzó el desatino ronroneando a escasos metros de mi cabeza.

Baila! me decía con la boca pequeña y oscura.

Baila para mí!

Fue mucho después, cuando la desmesurada impacienia de las palabras por salir a borbotones de mi garganta cautivaba mis oídos dando paso a una esquizofrenia insondable.

Ya no me pude resistir.

Precisamente ahora, cuando parecía estar todo bajo control y el médico me aseguraba una buena salud mental.

Precisamente ahora, cuando la fortuna llenaba mis arcas de forma inesperada y me aseguraba una buena posición económica.

Pienso que no tuve alternativa en elegir el mundo de las sombras.


Pero aún esperé unas horas mientras el solsticio de invierno soplaba bajo el colchón mullido de mi cama.


lunes, enero 10, 2011

non teño tempo para excusas....

                                                             Cuadro de Stella Im Hultberg



non teño tempo para excusas

ámame sen palabras nin traizón

sen pactos nin música

sen flores sen rimel

nin perfume


ámame en min


xa non teño horas

para esperarte

envolta en gasas azuis


porque agora estou aquí
a carón da túa sombra
e palparei a cobiza
nas palmas das mans


susurrando outro nome


viernes, enero 07, 2011

Marexada de ideas fugaces...


                                                           Foto sacada de Internet



Marexada de ideas fugaces. Deixan un sabor doce e amargo á vez.


Desatan unha furia que non protesta pero que quere ser protesta.


Regalan unha ás que depositan na mesa de noite e un repenicar de moedas nas cadeiras.


De súpeto aparece un bico inesperado, unha mirada cómplice, unha emoción latente no peito, poemas e máis poemas, apertas fartas de amor, libros onde atopar respostas, un riso, o aire mecendo os cabelos, unha estrela, o poder da lúa enchendo o ceo, un olivo, unha espiga, un xermolo, a terra húmida.


E son eu en todo.


miércoles, diciembre 29, 2010

Non sei desde cando ...



                                                                          Kwan Yin




Non sei desde cando supura esta ferida, tan soberbia que non quere despegarse da miña carne.


Non me decato -ou sí- cando suspirei a carón do teu leito.


Nin cando amenceu oscuro e frío.

Espero unha resposta que non chega, un perdón que non encontro.


Mentres, a vida sigue o seu curso.



e comeza a música
na emoción máis lene
escoito o silencio


martes, diciembre 21, 2010

perseguir a sombra...


                                                         "Mujer acostada" de Saiz Segura



perseguir a sombra

o longo das horas


tremer de frío

ou de amor


quentar o pesadume

con escarpíns morados


vencer ó soño

ata a túa volta


sábado, diciembre 18, 2010

a oscuras...



"Mujer recogiendo naranjas" de Jesús Arrieta




a oscuras

en la habitación

de caramelo



a solas

con las manos

desnudas



perpetuando en las caderas

una serpentina

sinuosa

y en los labios

un susurro engatusado



prisionera consentida

de caricias

y orgasmos



leal de sus besos

y fantasías



a oscuras y sola

en un paisaje de naranja

y caramelo


domingo, diciembre 12, 2010

dicen que la luna es de queso...


                                                           Ilustración Nicoletta Ceccoli



dicen que la luna es de queso

que el viento transporta ilusiones

que las gotas de lluvia son recuerdos

susurrados al oído


dicen que mi estrella

no está en el cielo

que mis pasos me llevan

a otro universo paralelo


que el invierno

es un abrigo de musgo

en el armario de los sueños



domingo, diciembre 05, 2010

alén da tristura...



alén da tristura
alén das ás partidas
nun veo púrpura

alén da mágoa
nunha lágrima

alén do meu corpo feble
e somnolento

alén da fina brétema
que nubra o día

alén da morriña
zurcindo latexos

alén do resío
nun bambú tronzado

alén do tempo
nas costas

alén das apertas
non dadas

alén deste orballo
alén da inquietude

alén do sufrimento

domingo, noviembre 28, 2010

Da fraxilidade...



                                                          "El grito" de Edward Munch



Da fraxilidade.


Fía pensamentos
a carón do lar.

Perseguida polo pasado,
xirando como a moa
dun muiño vello
e fariñento,
alimenta un berro
melancólico.

O seu berro,
que explosiona
coa presencia dun apreixo
pasivo.

E esquece todo contacto
intimista, mentres él
escoita un laio profundo
que tamén é o seu.