Sobe a
temperatura instalada nas veas
e un lixeiro
rubor asoma ás fazulas.
Óese o
chasquillo do lume coroando os peitos
e agardas o
tempo necesario
para ir
levedando como o pan do país.
sábado, septiembre 22, 2012
domingo, septiembre 09, 2012
voy a convertirme en loba insaciable
Imagen de Iria Fafián
voy a convertirme en loba insaciable
por las noches
y mirarte con ojos de loba en celo
y mordisquearte el cuello
mientras una luna
espléndida
brilla en tu piel erizada
voy a pasear mi instinto por tu cuerpo
dejando huellas en tus dedos
y rozarte la cara con
mi hocico
y olfatearte el apetito
ululando en tus oídos
sonidos ancestrales
voy a convertirme en loba insaciable
por las noches
y desgarrarte el
sentimiento
y lamerte el deseo
dejándote exhausto
hasta la próxima luna llena…
jueves, agosto 23, 2012
non regresar á mirada paciente
non regresar
á mirada
paciente
ter medo
de explorar
as enrugas
que cobren
o peito
poseer abrazos
que se esvaecen
no aire
percibir
o mínimo xesto
de vencemento
nos pasos
fatigosos
ocultar o amor
sen saber ben por qué
fuxir de ti
fuxir de min
sábado, agosto 04, 2012
voar as ansias de sorrir fronte aos merlos...
Cadro de Montserrat Gudiol
voar as ansias de sorrir fronte aos merlos…
voar as ansias de sorrir fronte aos merlos…
retroceder o tempo nas pernas cansas
asubiar un fío de voz
nas palabras
coarse un sol rechumido entre as pestañas
encoller o peito con cada latido…
mallar a dor incensante no corpo engurrado
rabuñar o aire na pel húmida e quente
tremer de medo e de
pena e de cansazo
afogar os folgos nunha cama de hospital
mentres eu mezo cos
meus ollos o teu corazón…
domingo, julio 15, 2012
Primero, la respiración acompasada...
Cuadro de Leandro Lamas
Primero, la
respiración acompasada, la mirada serena.
Luego, los besos perfumados con tu aroma.
Más tarde, un baile
de manos acariciando los perfiles de mi
cuerpo.
Después, todo giró endemoniadamente.
domingo, junio 24, 2012
estalos na boca
estalos na boca
e nas cadeiras
provocando calafríos
no estómago
cheo de bolboretas
baleirarse da mente
e do corpo
suspirar no teu oído
un frenesí acompasado
mentres me roubas un
último estalo…
sábado, junio 09, 2012
Prendía o sol nas costas
O aire abaneaba o pelo ceibo.
Camiñabas acariñando cos tes dedos a vexetación que se
amontoaba á beira do camino.
Unha espiga, as margaridas que lucían espléndidas, as herbas
meneándose, os pampillos, as abelurias, os cucos… outra vez as margaridas.
E as mans lograban descubrir unha sensibilidade gardada no
máis profundo do teu corazón.
A música soaba nos auriculares, unha música relaxante desas
que tanto che gusta escoitar para desconectar a mente atropelada de ideas arremuiñadas.
Unha cerdeira abría as súas pólas ó teu paso, quizás para
lembrache que podías refuxiarte no seu tronco enraizado profundamente á terra.
Colliches unha cereixa, quizás para lembrar ese gusto de
entón, cando existían aínda a virxinidade dos sabores. E souboche o mesmo que no pasado.
Fois despois cando comezaron as primeiras bágoas. O vento penetraba nos prados que chamaban
polos teus pasos e fuches canda eles nun intre de lucidez.
Toco cambiou ao redor. Xiraba o mundo, pero ti permanecías
escoitando ese son maravilloso da natureza que avivaba as ansias de facerse de
novo pequena, pequeniña e esgotar os folgos correndo no alcacén tan verde…
De buscar ese anaquiño detido no tempo…
De durmir cos brazos abertos…
De mirar cómo a lua enche nos ollos…
De argallar xogos novos, de volver a subirse ás árbores, de
manchar as pernas co zume das herbas campeiras, de comer figos coa madriña, de
escoitar os grilos no atardecer, de bañarse no río de augas calmas e frías…
De volver para capturar eses beixos mornos que empapaban as meixelas….
De volver…
domingo, junio 03, 2012
Fixéchesme unha encarga
Fixéchesme unha encarga. Poñer as miñas verbas rodeando o teu mapa de
Galicia.
No centro, un trisquel celta, simbolizando a evolución e o
crecemento, o equilibrio entre o corpo, a mente e o espírito.
Palabras que falasen de
Galicia, a terra que levas no corazón.
E así quedaron, enleadas na túa pel, orgullosas, para sempre.
A túa pel
Son da terra húmida, das meigas
e o mar espumoso.
Galicia susurra o meu nome.
e o mar espumoso.
Galicia susurra o meu nome.
miércoles, mayo 23, 2012
23 DE MAYO
margaridas na primavera
23 DE Mayo
Marcaba o reloxo as oito,
da mañá,
dun día soleado.
Abríanse as margaridas á fresca
e un choro vigoroso
inundaba as paredes da casa
da madriña.
Pel rosada.
Mans pequenas.
Ollos pechados.
O meu choro vigoroso.
Espreguicei o corpo.
O meu choro vigoroso.
Espreguicei o corpo.
Bicáronme.
Cantaron unha nana,
enfeitizada,
rodeáronme con brazos
e mans e palabras suaves
que me facían cóxegas,
nas meixelas.
Derramaron amor
nos meus oídos recén estreados.
Sentinme feliz.
Así foi como nacín á vida.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)