sábado, marzo 01, 2014

hay moito tempo que o tempo existe

                                                     Relojes blandos- Salvador Dalí.



hai  moito tempo que o tempo existe
e non hai mais tempo que o que é
o tempo que se desfai
como as follas dunha margarida
nas nosas mans
o tempo que  nos engana
o tempo maino
o tempo do revés
o tempo cruel
o tempo en que ti existías
para min
o tempo que rouba os corpos
os sorrisos
o tempo fráxil como una corda no precipicio
o tempo sereno como as enrugas na túa fronte
non hai mais tempo que o que é
non sufras miña rula
que o tempo volverá a traer as flores da primavera
os recordos máis vívidos no teu andar
e todo é un  suspiro
o tempo é una ilusión

non sufras, miña rula



viernes, febrero 14, 2014

Tus palabras

                                                    Historias escondidas- MANOLALAGO



Tus palabras me hacían cosquillas.
Sonrosaban suavemente  mis mejillas y se iban colando lentamente en mi cuerpo.
Tenían el poder de producir susurros.
Yo las acariciaba primero con mi mirada.
Después, cuando ya iba familiarizándome con ellas las masticaba dulcemente, las recitaba como  un mantra mientras iban deslizándose garganta abajo.

Tus palabras tenían música.
Mojaban mis pensamientos  y erizaban mi vello como un viento fresco.
Danzaban para mí bailes prohibidos.
Yo les seguía el juego con un coqueteo de sonrisas.
Se adueñaban de mi vida y giraba con ellas  en un remolino de  excitación.

Tus palabras me seducían.
Me hablaban con el lenguaje secreto de las sensaciones .
Me atrapaban, me desnudaban, me desnudaban, me atrapaban.
Era entonces cuando cerraba los ojos y las hacía mías, aquí, en mi mente.
Me cogían de la mano, me llevaban lejos.

Tus palabras estaban hechas para mi deseo.
Confeccionadas cada una con hilos rojos de pasión.
Amadas todas ellas como dos  jóvenes enamorados .
Saboreadas, deletreadas, suspiradas, ansiadas…

Y yo  era consciente de ese poder.

Tus palabras!





sábado, febrero 08, 2014

a lámpada acesa dominaba a estancia

                                                               imaxe gerogia o´keef


a lámpada acesa dominaba a estancia
flotaba no aire a densidade cálida dunha mirada
volvíase mesta e nubrada a atmosfera
mentres o incienso alardeaba da súa fragancia

vertíase o devezo na complicidade dos corpos

fóra  as folerpas  caían lentamente na balaustrada
e un delicioso sopro coábase entre as rendixas da fiestra

un xogo de compases  entraban en escea
a inmensidade duns ollos profundos excitados
saían ó encontro dos xemidos  e un suspiro longo anunciaba...

caricias mainas
besos tibios…
mans expertas
que recorren os límites
pegadas á pel suorosa…
contoneo de xemidos…
invasión e loucura
do pracer liberado…






viernes, enero 31, 2014

Presagiaba el aire algo incierto.

                                                                    Flor del beso
                                                                   

Presagiaba el aire algo incierto.
Rozaba levemente mi oído.
Hablaba de pétalos y aromas.
También de imágenes.
De presentimientos.

Presagiaba el aire algo incierto.
Y yo apuraba mis pasos…
Sentía eI viento que espabilaba mis mejillas.
Incómoda, acomodaba la  bufanda  alrededor del cuello.
Volvía la mirada hacia atrás.
Sabía que estabas cerca, apurando  mi desasosiego.
Te revelaste al girar la esquina.
Estabas allí, en medio de la gente, con los ojos clavados en los míos.
 Obervándome, canalizando tu deseo hacia mis sienes,
masticando el ansia, alardeando de tu mirada lujuriosa.
Y acepté el juego incierto …
  
recorrí con mis ojos
la profundidad de tu apetito
mientras iban estallando
los primeros compases.




domingo, enero 12, 2014

Hubo un tiempo fructífero

Hubo un tiempo  fructífero.
Los naranjos florecían regalando la fruta madura,
los ríos regaban la  tierra prometida
y en el viento las  semillas  navegaban germinando
en los campos sedientos  de nueva vida.

La contemplación se hacía presente,
el legado de nuestro universo,
el ser era uno fundiéndose en un mantra
donde se  proclamaba  una nueva existencia
permaneciendo alerta y en calma.

Hubo un tiempo donde nos conocimos
y nos hicimos inseparables.
Hablábamos con las estrellas,
recogíamos la chispa  divina
en los corazones;
íbamos y veníamos con las mareas.

En qué momento se quebró …
En qué lugar dejamos  de coexistir…
En qué punto nos alejamos …

Yo era en ti y tú estabas en mí.
Cómo no echar de menos la unión
para la que fuimos creados,
Cómo no recordar el silencio
donde se oye con  claridad
las voces de nuestros ancestros.
Cómo no recordar…



 


lunes, diciembre 23, 2013

FELICITACIÓN


Imagen de Alessandra placucci


           


-Que quieres por navidad?-preguntó el padre a David.
Quiero que el mundo sea feliz.
-Bien, eso no está en nuestras manos.
-Quieres el nuevo juego para la play station?
-Una nueva bici?
 No, quiero que el mundo sea feliz.
-De acuerdo, yo no sé hacer eso, pero si quieres  te regalo  ese monopatín que tiene una luz fluorescente tan molona.
Papá, tú me escuchas cuando te hablo?
Sólo quiero que el mundo sea feliz.

-Pero si tú eres feliz, tienes todo lo que necesitas y yo te regalo siempre muchas cosas.
Pero no son las que yo quiero.
Papá, tú te imaginas un mundo donde todos sonrían y los niños juguemos siempre en la calle, en los parques, todos  juntos…saltando  y riendo…
Julián ya no está conmigo desde que tiene el nuevo juego para su consola.
Marcos está siempre chateando y se pasa las horas embobado mirando para su nuevo móvil.
Pablo está triste porque este  año no va a tener regalos por Navidad.
María le pide a los Reyes un nuevo trabajo para su padre, desde que lo perdió ya  no juega con ella.
Y tú estás siempre tan ocupado…  
-Sí, David, pero yo no puedo hacer nada. Tengo que trabajar para ti y no me queda tiempo para jugar.   Venga, haz un puzle tú solo mientras salgo un momento, anda hombre, anímate.

Papáááááááááá….
Yo sólo soy un niño de 10 años.  Los mayores se supone que son más sabios. Entonces, por qué te empeñas en regalarme tantas cosas en vez de pasar conmigo una tarde construyendo alguna maqueta o jugando a las escondidas. Soy un niño y quiero un abrazo y que el mundo sonría.
Papá, mi profesora dice que los juguetes hacen feliz,  pero que ayudar y regalar a los más necesitados nos  hacen todavía más afortunados.  Yo le quiero regalar mi bici a Pablo. 
Sólo quiero que el mundo sea feliz!


El espíritu navideño está dentro de todos nosotros y  nuestro niño también.
Por qué no mirar más hacia el interior? El cambio siempre proviene de ahí .
Por qué dejamos de creer en nosotros?
Te mando un suspiro de alegría y de fuerza , con tu suspiro y tu fuerza ya serán dos y con el tuyo tres y con el tuyo y el tuyo y el tuyo…
Quién dijo que no se puede cambiar  el mundo?

Campanilla.

BUENAS FIESTAS A TODOS DESDE MI CORAZÓN.


domingo, diciembre 01, 2013

Era verano, era otoño, era invierno y primavera.

                                                          Cuadro de Leandro Lamas



Era verano, era otoño, era invierno y primavera.

Aquel mar azulado batía en las rocas suavemente mientras adornabas con las conchas  la arena fina.  Hacía calor.
Reías.

Comenzaba a hacer frío.  Recogías las  hojas caídas de los plataneros y las lanzabas por encima de tu cabeza.
Me mirabas y reías.

Hacían su aparición los días nevados.  Tus manos abrigadas por los guantes de lana verdes recogían la nieve para formar un muñeco  que este año adornarías con una bufanda roja.
Construías, me mirabas y reías.

Otra estación. Los días largos y el sol que comenzaba a calentar tu mirada.
Ibamos al parque.
Saltabas, me mirabas y reías.


Una estación que daba paso a otra.
Un año que daba paso al siguiente.
Crecías.

Ojos….
Inocencia…
Candor…
Locura...Sonrisa.

Y un día dejó en el aire la fragancia suave del almendro,
Y bajo su sombra volaban miradas perdidas en el iris de otros ojos,
 besos  que se posaban suavemente en otros labios,
estrellas que se tocaban…

Y reías y la mirabas y construías un mundo sólo para ella y  saltabas cuando por fin su corazón se acercaba al tuyo…
                                                            Y reías.







sábado, noviembre 16, 2013

quentaches cos ollos a miña mirada


                                                               Imaxe David Renshaw




quentaches cos ollos a  miña mirada
non souben se sorrir ou chorar
cando estalaron os primeiros pensamentos
tampouco souben que facer con eles
 e ti seguías falando
e eu escoitaba sen pestanexar

e sentámonos a falar do tempo…











lunes, octubre 28, 2013

Deixando ir algunhas anotacións.


                                                                 



Imaxe Duy Huyn


Do naufraxio sobrevive unha taza de  porcelana china, antiga, como a túa mirada petrificada.



Dame a man, disme cando  xa pecho a porta.


     
Envelenas o aire coa túa nostalxia; custa respirar cando estás cerca.



O silencio estaba por todas partes, na tosta de arándanos, nos labios sorbendo o té vermello,
na mirada pousada na cama baleira, no  corpo engruñado que un día  máis proseguía sen folgos.



Regresa o outono, as follas cantan espalladas no chan una sinfonía sen notas, e no renxer que me regalan ó meu paso vaise  producindo a milagre, un voo  imperceptible que volve a anclarme á terra.

.
                                                           





domingo, octubre 13, 2013

Algo de mí, para ti.


                                            Un día de Agosto en  Santa Comba, Playa de Cobas




Hace algunos años escribí un breve poema que decía así:
“No me niegas nada. Callado, silencioso.
Me regalas el mundo envuelto en tu sabiduría (no soy capaz de abrazarte).
Me regalas tu mundo (maldito miedo que paraliza).
Me regalas tus años (bendito seas).
Y yo soy la que te obsequia con espinas.
Cómo ante tanta injusticia me regalas tu vida?”

Muchas veces, por no  saber escuchar a nuestro corazón, éste sufre desmesuradamente.
Porque nos aferramos al ego como a una tabla de salvación.
Porque anhelamos  nuestra libertad externa, aquella que no nos sirve, porque la verdadera libertad sólo se posee en el interior, no en las pertenencias materiales ni en el tiempo…

He aprendido tantas cosas contigo…
El  amor incondicional, el respeto hacia los demás, el desapego…
La paciencia infinita, la alegría, la calma, la aceptación, el perdón…


"Y el tiempo se fue apoderando de tus pasos.
Pero tú corrías más, escapabas al encuentro que sabías llegaría pronto.
Ahora ibas cauto, sorteando el camino que llegaba a su fin.
Yo lo intuía. Y lloraba a escondidas la marcha que todavía no se había producido.

Y la partida llegó.
Tu cuerpo terrenal se ha ido.
Pero tú, hermoso ser de luz, sigues con nosotros protegiéndonos como has hecho siempre.
Gracias."