domingo, enero 17, 2010

atrapada nunha madeixa...


                                                            Foto sacada de Internet



atrapada nunha madeixa de palabras
espero queda
desenmarañando
os fíos dos meus pensamentos


---------------------------------------------


merco agullas de tecer


---------------------------------------------


fago unha nova madeixa
esta vez para calcetar
un xersei verde de inverno


martes, enero 12, 2010

recollendo moras...


                                                                Foto sacada de Internet



recollendo moras


atrapar o zume


que esvara polos dedos


chupar neles melosamente


bicarte con bicos azuis




lunes, enero 04, 2010

Sobes como a burbulla



                                                             Foto sacada de Internet



Sobes como a burbulla
e pousas enriba das nubes
-saltadoiro dos ceos-

Brincas nas estrelas
guiado polos aneis de saturno.

Logo baixas nun intre
para bicarme
e vaste correndo.
Chámote
e non me oes.
Atópote no cuarto
enredado con xogos infantís,
investigando a estructura dun castelo
ou dun coche de carreiras.

Mírote e sorrío.

Detés o tempo
cun só pestanexo.


martes, diciembre 15, 2009

a raiña sorrí...


                                               Foto sacada de Internet


a raiña sorrí
ó ver o ceo
recheo de estrelas
escintilantes
como esmeraldas


eu encaixo
as coordenadas


tal vez un querubín
esté esperándoa


miércoles, diciembre 09, 2009

fico sentada...



                                               Foto sacada de Internet


fico sentada
calada ensimesmada
apoucada sosegada
inundada

deixo pasar un segundo
no teu tempo
como unha raiola
para que me sigas

e volvo cara ó interior


domingo, diciembre 06, 2009

Eran como dous elfos...

Eran como dosu elfos
gardándose da noite
negra

Eu mirábaas
co iris amarelo
da nostalxia

E fun quen de ver
tralos seus ollos
espidos

Lonxe das miradas
alleas

Vin a dúas mulleres
fermosas
a un amor
ceibo

Eu estaba sentada
elas na barra do bar

domingo, noviembre 29, 2009

No albor das estrelas...


                                                           Foto sacada de Internet



No albor das estrelas
agocharei o teu silencio


Fuxirei co teu sorriso
ata a constelación
mais distante
afastando os malos espíritus
da túa memoria


E durmirei
durmirei debaixo dun alboio
fitando como os teus ollos alumean
na cola dun meteorito


sábado, noviembre 21, 2009

Só un anxo...


                                                            Foto sacada de Internet


Só un anxo
pode debuxar
o arco da vella

Só un anxo volta á vida

Só un anxo pequeno agarimoso
branco como as calas brancas
nace do corazón

E só un anxo iluminado
insufla enerxía nas auras

O meu faime cóxegas co nariz


domingo, noviembre 15, 2009

El cuadro

Llegó a pensar que era realmente un príncipe, bello y altanero, coqueto como su tío julián.
Su hermosura llegaba a tal extremo que tenía embobadas a las mujeres de la alta burguesía, con su inocencia pícara.
Era promiscuo, quien no lo sería con tanta belleza y linaje!
Era atlético, nadaba como los delfines.
Era gracioso, siempre estaba bromeando.
Sí, era un donjuan en los tiempos modernos- desde luego no cabía la menor duda -(? !)

Recogí mi bolso y me dispuse a salir de la cafetería.Tenía en mente comprar un mesa vanguardista que había visto a muy buen precio en una tienda de artículos de segunda mano.
Allí estaba, con sus colores chillones, y ese verde subido de tono que tanto me gustaba.
Esperé un rato mientras una chica anotaba la dirección de mi casa para llevármela.
Y me giré, alguien me estaba llamando.No veía a nadie, aparte de la dependienta.
Seguí con mi ensimismamiento.
Eh tú!- me decía una vocecita apagada.
-Aquí, estoy aquí, hacia tu derecha!
Por mas que miraba no veía a nadie.
Pero la voz ahora era mas nítida.
-Mujer, estoy aquí, en el CUADRO!
No podía dar crédito.
Un hombrecito salido de aquel cuadro del siglo diecinueve me estaba hablando, a mí!
Me dije"no puedes seguir fumando, se te está yendo la olla".
Ahora, aquella voz salida de la ultratumba me ancló los pies a la tierra.
-Pero mujer, no ves que soy tu príncipe, bello y altanero,que te llevo esperando un siglo?
Dios mío!de altanero tenía poco y ni que decir tiene del sustantivo bello! Un hombrecito, pálido,flácido, desgarbado, con un gorro ruso me invitaba a tomar una taza de té, a mí!
No podía dar crédito.

Punta dourada



                                                          Foto sacada de Internet




Punta dourada
Se cadra un faro vixía a tempestade



Non é doado permanecer a espera
mentres a luz clarexa as augas a raiolas
deixándoas espidas
acoutando as ondas malditas da desgraza