martes, marzo 22, 2011

Teño un salouco pequeno aquí dentro...


                                                      Ilustración de Nicoletta Ceccoli



teño un salouco pequeno aquí dentro

tan pequeno que non chego

a afogarme nel


tan só vai minándome pouco a pouco

ata facerme desaparecer


sábado, marzo 12, 2011

Pretendía ser boa...





Pretendía ser boa, loitar polas túas causas e somerxerme nas túas expectativas.
Pero un veo cubríame os latexos e a verdade.
Pretendía ser boa para o teu corazón, porque tamén é o meu.
Pero non souben buscar o camiño recto-quizais porque non o hai-
É máis fácil confiar. E así o fixen.
Máis as cousas non saen como un quere senón como teñen que ser.


perdida na espesura
só quero que ti me rescates
que poñas ás nas miñas mans
e eleves a miña conciencia

só así entenderei

domingo, marzo 06, 2011

sabía por instinto...


cuadro de Klimt
sabía por instinto

que esperabas

un acorde

do meu corpo


entre as liñas desvaídas

dun perfil que treme

o teu contacto


elevei os brazos

para rodear a noca

receptiva


acariciei os lóbulos

das orellas


susurrei algunha palabra

desbocada no oído


e pechei os ollos


así góstanme máis as caricias

martes, febrero 22, 2011

Percibes a furia inmediata...

                                      Fotografía: "Dos paraguas bajo la lluvia" de González-Alba




Percibes a furia inmediata

e sucumbes a tristura.


Exércitos de fracasos

traizoan presente.


Sínteste amolecer

nun territorio

flanqueado de recordos

cincentos

e a poalla rodea

a mirada enxoita.


Sabes ben que non hai regreso.


Navegas entre laios

apagados e a derruba

alcanza o cumio.


Abrigas a lembranza

nun abrigo de pano.


Na obriga de vivir

apágaste na negrura.


E aínda non é a hora.


Por iso, déixame entrar

dentro do teu peito

e someter a pena

cun baile dos meus ollos.


Non hai regreso, pero non importa, porque hoxe estamos aquí, abrigándonos xuntos. E iso é o que conta, avó.


domingo, febrero 13, 2011

Sad Violin 3

Lo esperó desnuda en la noche, navegando en el mundo de los sueños. Su ansia proclamaba a los cuatro vientos un resurgir, iluminando de oro la oscuridad mas inmediata.

Esperó como quien espera un milagro, pacientemente. Descalza, invadiendo la estancia con sus pies orientales y entre las sombras, perfilando una silueta delgada de caderas sinuosas y pechos aún túrgidos.

Preparó el sake, rozó la taza de su amado suavemente.

Se miró al espejo, acarició sus labios coralinos y suspiró al descubrir leves pliegues pincelados en su frente.

Todavía se estremecía al imaginar el apetito entre sus dedos y recorría con su mente el cuerpo varonil hecho para sus manos pequeñas, descansando en el profundo abismo de su sexo.

Fantaseaba por un momento que el volvería envuelto en ojos y deseo.



Esperó como quien espera la lluvia en las estaciones secas.



Cuando ya el alba sorprendía sus cabellos revueltos y el rimel seco dibujaba un oscuro camino en sus mejillas pálidas aflojó su último aliento.

domingo, febrero 06, 2011

lentamente...


                                                 "Los amantes" de Marianela Gallardo


lentamente
susurrando a cobiza
ó aire

enleando os suspiros
a carón da cama

somerxendo o pracer
na noca sometida

comezando a tiritar
no contorno das cadeiras

afundindo no medio
da emoción vertixinosa

na procura de un só
instante


domingo, enero 30, 2011

SUSPIROS A CARÓN DA HERBA HÚMIDA


                                                             Foto sacada de Internet


sentir morriña
de teu cheiro verde
e mergullarse nel

rozando co cabelo
o teu corpo espigado
nas tardes sen artificios

disipar a bruma

contarche cómo sobrevivo
no asfalto sen asubíos
nin merlos nas cerdeiras

cómo os zapatos
me afastan de ti
afogando as pisadas
nas beirarrúas

cómo non reluzo
nesta fervenza
de egoísmos e enganos
contarche cómo vivo
sen o canto dos grilos
sen o son dos bidueiros
sen o calor da cociña
de leña
ou sen o teu recendo

é por iso que hoxe
inventarei calquer excusa
para volver a ti


domingo, enero 23, 2011

Tropecei co teu encanto...


                                            Foto sacada de la web"anaceciliavera.com.ar"


Tropecei co teu encanto
unha mañá cedo.
-Daría igual que fose no atardecer-

Ti non tiñas presa.
Eu quería fuxir.
Tropecei co teu atractivo
no meu recanto.

Desde entón estiven perdida.
-Só os teus ollos poderían salvarme -
Só a nébeda borraría as cinzas-
Quedei agochada.
Mirando a túa vida fráxil.
Chorei.
Pedín perdón.
-O que hoxe imploro-

Máis o teu poder enléase
nos meus cabelos castaños.

Fágome transparente.
- A miña ferida é máis grande agora-

Ti mírasme cun amor que non coñezo.
Puro, quente, aspirando as nubes grises.

Durmida, soño coas túas mans
que me abrazan.

E síntome culpable.
Anda, ven, bícame de novo.
Un día destes perdonareime.
Por ti.


domingo, enero 16, 2011

Después del infortunio.


                                           "El sueño de la razón produce monstruos" de Goya



Llovían cataratas amargas mientras el cielo plomizo ahuyentaba todo vestigio de resistencia al refugio.

Fui cautivador de la nada y en nada me convertí después del inofortunio.

Atrapé sombras y deslicé sombras bajo el colchón mullido de mi cama (más tarde me valdrían para hacer acopio de mis fuerzas)


-Creí por un momento mantener un orden explícito en la percepción del equilibrio de la vida-


Comenzó el desatino ronroneando a escasos metros de mi cabeza.

Baila! me decía con la boca pequeña y oscura.

Baila para mí!

Fue mucho después, cuando la desmesurada impacienia de las palabras por salir a borbotones de mi garganta cautivaba mis oídos dando paso a una esquizofrenia insondable.

Ya no me pude resistir.

Precisamente ahora, cuando parecía estar todo bajo control y el médico me aseguraba una buena salud mental.

Precisamente ahora, cuando la fortuna llenaba mis arcas de forma inesperada y me aseguraba una buena posición económica.

Pienso que no tuve alternativa en elegir el mundo de las sombras.


Pero aún esperé unas horas mientras el solsticio de invierno soplaba bajo el colchón mullido de mi cama.