martes, febrero 22, 2011

Percibes a furia inmediata...

                                      Fotografía: "Dos paraguas bajo la lluvia" de González-Alba




Percibes a furia inmediata

e sucumbes a tristura.


Exércitos de fracasos

traizoan presente.


Sínteste amolecer

nun territorio

flanqueado de recordos

cincentos

e a poalla rodea

a mirada enxoita.


Sabes ben que non hai regreso.


Navegas entre laios

apagados e a derruba

alcanza o cumio.


Abrigas a lembranza

nun abrigo de pano.


Na obriga de vivir

apágaste na negrura.


E aínda non é a hora.


Por iso, déixame entrar

dentro do teu peito

e someter a pena

cun baile dos meus ollos.


Non hai regreso, pero non importa, porque hoxe estamos aquí, abrigándonos xuntos. E iso é o que conta, avó.


domingo, febrero 13, 2011

Sad Violin 3

Lo esperó desnuda en la noche, navegando en el mundo de los sueños. Su ansia proclamaba a los cuatro vientos un resurgir, iluminando de oro la oscuridad mas inmediata.

Esperó como quien espera un milagro, pacientemente. Descalza, invadiendo la estancia con sus pies orientales y entre las sombras, perfilando una silueta delgada de caderas sinuosas y pechos aún túrgidos.

Preparó el sake, rozó la taza de su amado suavemente.

Se miró al espejo, acarició sus labios coralinos y suspiró al descubrir leves pliegues pincelados en su frente.

Todavía se estremecía al imaginar el apetito entre sus dedos y recorría con su mente el cuerpo varonil hecho para sus manos pequeñas, descansando en el profundo abismo de su sexo.

Fantaseaba por un momento que el volvería envuelto en ojos y deseo.



Esperó como quien espera la lluvia en las estaciones secas.



Cuando ya el alba sorprendía sus cabellos revueltos y el rimel seco dibujaba un oscuro camino en sus mejillas pálidas aflojó su último aliento.

domingo, febrero 06, 2011

lentamente...


                                                 "Los amantes" de Marianela Gallardo


lentamente
susurrando a cobiza
ó aire

enleando os suspiros
a carón da cama

somerxendo o pracer
na noca sometida

comezando a tiritar
no contorno das cadeiras

afundindo no medio
da emoción vertixinosa

na procura de un só
instante


domingo, enero 30, 2011

SUSPIROS A CARÓN DA HERBA HÚMIDA


                                                             Foto sacada de Internet


sentir morriña
de teu cheiro verde
e mergullarse nel

rozando co cabelo
o teu corpo espigado
nas tardes sen artificios

disipar a bruma

contarche cómo sobrevivo
no asfalto sen asubíos
nin merlos nas cerdeiras

cómo os zapatos
me afastan de ti
afogando as pisadas
nas beirarrúas

cómo non reluzo
nesta fervenza
de egoísmos e enganos
contarche cómo vivo
sen o canto dos grilos
sen o son dos bidueiros
sen o calor da cociña
de leña
ou sen o teu recendo

é por iso que hoxe
inventarei calquer excusa
para volver a ti


domingo, enero 23, 2011

Tropecei co teu encanto...


                                            Foto sacada de la web"anaceciliavera.com.ar"


Tropecei co teu encanto
unha mañá cedo.
-Daría igual que fose no atardecer-

Ti non tiñas presa.
Eu quería fuxir.
Tropecei co teu atractivo
no meu recanto.

Desde entón estiven perdida.
-Só os teus ollos poderían salvarme -
Só a nébeda borraría as cinzas-
Quedei agochada.
Mirando a túa vida fráxil.
Chorei.
Pedín perdón.
-O que hoxe imploro-

Máis o teu poder enléase
nos meus cabelos castaños.

Fágome transparente.
- A miña ferida é máis grande agora-

Ti mírasme cun amor que non coñezo.
Puro, quente, aspirando as nubes grises.

Durmida, soño coas túas mans
que me abrazan.

E síntome culpable.
Anda, ven, bícame de novo.
Un día destes perdonareime.
Por ti.


domingo, enero 16, 2011

Después del infortunio.


                                           "El sueño de la razón produce monstruos" de Goya



Llovían cataratas amargas mientras el cielo plomizo ahuyentaba todo vestigio de resistencia al refugio.

Fui cautivador de la nada y en nada me convertí después del inofortunio.

Atrapé sombras y deslicé sombras bajo el colchón mullido de mi cama (más tarde me valdrían para hacer acopio de mis fuerzas)


-Creí por un momento mantener un orden explícito en la percepción del equilibrio de la vida-


Comenzó el desatino ronroneando a escasos metros de mi cabeza.

Baila! me decía con la boca pequeña y oscura.

Baila para mí!

Fue mucho después, cuando la desmesurada impacienia de las palabras por salir a borbotones de mi garganta cautivaba mis oídos dando paso a una esquizofrenia insondable.

Ya no me pude resistir.

Precisamente ahora, cuando parecía estar todo bajo control y el médico me aseguraba una buena salud mental.

Precisamente ahora, cuando la fortuna llenaba mis arcas de forma inesperada y me aseguraba una buena posición económica.

Pienso que no tuve alternativa en elegir el mundo de las sombras.


Pero aún esperé unas horas mientras el solsticio de invierno soplaba bajo el colchón mullido de mi cama.


lunes, enero 10, 2011

non teño tempo para excusas....

                                                             Cuadro de Stella Im Hultberg



non teño tempo para excusas

ámame sen palabras nin traizón

sen pactos nin música

sen flores sen rimel

nin perfume


ámame en min


xa non teño horas

para esperarte

envolta en gasas azuis


porque agora estou aquí
a carón da túa sombra
e palparei a cobiza
nas palmas das mans


susurrando outro nome


viernes, enero 07, 2011

Marexada de ideas fugaces...


                                                           Foto sacada de Internet



Marexada de ideas fugaces. Deixan un sabor doce e amargo á vez.


Desatan unha furia que non protesta pero que quere ser protesta.


Regalan unha ás que depositan na mesa de noite e un repenicar de moedas nas cadeiras.


De súpeto aparece un bico inesperado, unha mirada cómplice, unha emoción latente no peito, poemas e máis poemas, apertas fartas de amor, libros onde atopar respostas, un riso, o aire mecendo os cabelos, unha estrela, o poder da lúa enchendo o ceo, un olivo, unha espiga, un xermolo, a terra húmida.


E son eu en todo.


miércoles, diciembre 29, 2010

Non sei desde cando ...



                                                                          Kwan Yin




Non sei desde cando supura esta ferida, tan soberbia que non quere despegarse da miña carne.


Non me decato -ou sí- cando suspirei a carón do teu leito.


Nin cando amenceu oscuro e frío.

Espero unha resposta que non chega, un perdón que non encontro.


Mentres, a vida sigue o seu curso.



e comeza a música
na emoción máis lene
escoito o silencio