había un concerto na mirada amable

                                                       Ilustración  de Benjamín Lacombe



había un concerto na mirada amable
unha música lixeira que voaba
no aire salgado do paseo marítimo
había sempre un saúdo
un sorriso pleno e acochado
unha muller que tentaba ser ela mesma

había unhos pasos que adornaban o camiño
unha historia que escondía nos adentros
mentres paseaba sola

había dudas seguramente
e soños que non podería cumprir
ringleiras tortas na andadura
que obstaculizaban o pensar
seguramente
e enchíase  dos aromas campestres
da brisa que acariciaba os sauces blancos
á beira do banco
onde non sentaba nunca

había vida e encantamento

ata que un corvo anidou nos ollos...

Apenas quedó un leve rastro de nuestras sospechas

                                                          Ilustración Becca Stadtlander

Apenas quedó un leve rastro de nuestras sospechas. Sabíamos por instinto que el deseo contenido a lo largo del tiempo mataba la cordura, pero nunca imaginamos que el simple roce de nuestros dedos nos devolvería a la más cruda realidad.

Habrías sembrado la semilla. Habrías recogido los frutos todavía verdes y me  habrías dejado volar con el único recuerdo: el de mis versos que recorrerían el más profundo abanico de mis sensaciones dormidas.

Marchei un día gris, frío e húmido

                                                                Imaxe saca da Web 

Marchei un día gris, frío e húmido, un día no que o único pensamento que me roldaba nos miolos era agocharme para sempre debaixo dunha mimosa.

Enchouparme co seu cheiro doce. E comezar de novo.

Dáste conta de cantas veces cho dicía?-  Como será volver de novo á vida, desaprender todo o vivido, deixar os lastres na vía de calquera estación  e machucar as ideas repetitivas que sen permiso van retorcendo o noso camiño?

Desaprender, buscar de novo o principio das cousas…

Volver a escribir sen saber como se escribe…

Correr polos balados sen medo a vertixe…

Amarte simplemente, como aman os nenos…

Debaixo dunha mimosa...

  

Mentres ti  mirábasme sen entender nada…

Es preciso que te recuerde que habito en ti.

                                                            Ilustración  Roger Olmos

Es preciso que te recuerde que habito en ti,

en la suavidad con que penetran tus ojos en lo míos,

en la enigmática mirada que me desarma,

en el roce de tu piel acariciando mis orillas.

Es preciso que sepas que he volado hacia tu corazón,

donde está mi hogar.

Es preciso que en el transcurso de nuestras vidas

juguemos a ser lo que ya somos,

uno solo bajo este cielo, mi amor.

Son pequeno, fráxil...

                                              El camino solitario- Alexander Mann




Son pequeno, fráxil,

habito na sombra

do que fun.

Son un gran de maínzo

na horta que plantei

coas miñas mans.

Traio recordos húmidos

de tempos idos;

lembro un sorriso feiticeiro,

una saia impulsada

co compás do vento.

E camiño descalzo,

sóbeme unha formiga

polos pés.

Recollo careixóns

para unha boca encarnada

de mapoula.

Pero o folgo do vento

vai esfiañando os recordos.

Agora moro na sombra

do que fun.

Ando curto de pensamentos.

Retrátanse os anos nas engurras

da fronte.

Veño de onte

para acabar en mañá.

E solapo a miña pena

nunha saudade silandeira.

El aire sueña conmigo

                                                  Ilustración Andrey Pongracz

El aire sueña conmigo.

Me despeina.

Navega en mis mejillas y se cuela por el lagrimal de mis ojos castaños.

Y  entro en escena  sollozando, suspirando al viento del Norte.

Era unha principiante

Imaxe de Holly Sierra

Era unha principiante querendo captar unha raiola coándose entre os bidueiros,

unha comerciante tratando de mercar a luz espallda nunha figueira.

Era unha aprendiz absorbendo o fulgor dun sol alaranxado no milleiral,

unha bruxa capturando a lúa acaramelada dos días de setembro.

Era unha nena, unha deusa, unha fada que se escondía nas fragas debaixo dun tileiro,

unha muller mirando a través destes ollos…

Quiéreme

                                                            Cuadro- Leandro Lamas.



Quiéreme, aunque sea mentira.

Yo me imaginaré que tus manos me desean de verdad.
Que tus labios me besan con amor.
Que tus abrazos llenan mis vacíos.

Y en el camino quizás te des cuenta...

OLA!
O DIA 7 DE AGOSTO- XOVES- A PARTIR DAS 6 DA TARDE ESTAREI NA FEIRA DO LIBRO DA CORUÑA, NA CASETA "COUCEIRO" FIRMANDO EXEMPLARES DO MEU POEMARIO: "ZURCINCO LATEXOS".
SE ALGUÉN QUERE ACHEGARSE ESTAREI ENCANTADA.
UNHA APERTA A TOD@S

Había un xardín

                                                                     Imaxe manolalago

Había un xardín pequeno onde a nena xogaba,

unha luz no ceo redonda como unha laranxa,

estrelas que se coaban entre as calas,

risas que estoupaban no aire.

Había maxia nos fentos...