sábado, junio 27, 2015

indira no sabe de reglas


                                                          Diosa  Kumari (foto sacada de internet)


indira no sabe de reglas
ni de condicionamientos
tampoco de por qué tiene que ser diosa

sus ojos profundos y cándidos
no brillan con el fulgor de un niño

tampoco abrazan su pequeño cuerpo
ni le besan las mejillas

asomada desde la ventana de su cárcel
contempla a los turistas con sonrisa lánguida
sólo sus ojos resplandecen

a indira le arrebatan la inocencia cada día
cada día su alma joven envejece
a un ritmo acelerado

qué le enseñará su ojo de fuego
atisbará por un instante
la incongruencia humana
o sólo observará cómo han violado
su ingenuidad

a través de los cristales la veo
enaltecida y sumisa
mi pequeña diosa nepalí.




sábado, abril 25, 2015

Quizais haxa unha segunda oportunidade

                                                   Primavera- Natalia Derevyanko




quizais haxa unha segunda oportunidade
onde remendar con fíos dourados os desdéns
quizais o mundo pare de xirar
e comece de novo no punto exacto
onde habitan os primeiros xermolos

si, quizais haxa un punto de retorno
onde o arrepentemento busque liberación
e a espesa néboa se disipe co canto
dun paporroibo












lunes, marzo 23, 2015

había un concerto na mirada amable

                                                       Ilustración  de Benjamín Lacombe



había un concerto na mirada amable
unha música lixeira que voaba
no aire salgado do paseo marítimo
había sempre un saúdo
un sorriso pleno e acochado
unha muller que tentaba ser ela mesma

había unhos pasos que adornaban o camiño
unha historia que escondía nos adentros
mentres paseaba sola

había dudas seguramente
e soños que non podería cumprir
ringleiras tortas na andadura
que obstaculizaban o pensar
seguramente
e enchíase  dos aromas campestres
da brisa que acariciaba os sauces blancos
á beira do banco
onde non sentaba nunca

había vida e encantamento

ata que un corvo anidou nos ollos...



miércoles, marzo 11, 2015

Apenas quedó un leve rastro de nuestras sospechas


                                                          Ilustración Becca Stadtlander


Apenas quedó un leve rastro de nuestras sospechas. Sabíamos por instinto que el deseo contenido a lo largo del tiempo mataba la cordura, pero nunca imaginamos que el simple roce de nuestros dedos nos devolvería a la más cruda realidad.

Habrías sembrado la semilla. Habrías recogido los frutos todavía verdes y me  habrías dejado volar con el único recuerdo: el de mis versos que recorrerían el más profundo abanico de mis sensaciones dormidas.





domingo, febrero 01, 2015

Marchei un día gris, frío e húmido




                                                                Imaxe saca da Web 


Marchei un día gris, frío e húmido, un día no que o único pensamento que me roldaba nos miolos era agocharme para sempre debaixo dunha mimosa.
Enchouparme co seu cheiro doce. E comezar de novo.

Dáste conta de cantas veces cho dicía?-  Como será volver de novo á vida, desaprender todo o vivido, deixar os lastres na vía de calquera estación  e machucar as ideas repetitivas que sen permiso van retorcendo o noso camiño?

Desaprender, buscar de novo o principio das cousas…
Volver a escribir sen saber como se escribe…
Correr polos balados sen medo a vertixe…
Amarte simplemente, como aman os nenos…

Debaixo dunha mimosa...
  

Mentres ti  mirábasme sen entender nada…



lunes, enero 12, 2015

Es preciso que te recuerde que habito en ti.

                                                            Ilustración  Roger Olmos


Es preciso que te recuerde que habito en ti,
en la suavidad con que penetran tus ojos en lo míos,
en la enigmática mirada que me desarma,
en el roce de tu piel acariciando mis orillas.

Es preciso que sepas que he volado hacia tu corazón,
donde está mi hogar.

Es preciso que en el transcurso de nuestras vidas
juguemos a ser lo que ya somos,
uno solo bajo este cielo, mi amor.



domingo, noviembre 09, 2014

Son pequeno, fráxil...


                                              El camino solitario- Alexander Mann




Son pequeno, fráxil,
habito na sombra
do que fun.

Son un gran de maínzo
na horta que plantei
coas miñas mans.

Traio recordos húmidos
de tempos idos;
lembro un sorriso feiticeiro,
una saia impulsada
co compás do vento.

E camiño descalzo,
sóbeme unha formiga
polos pés.

Recollo careixóns
para unha boca encarnada
de mapoula.

Pero o folgo do vento
vai esfiañando os recordos.

Agora moro na sombra
do que fun.
Ando curto de pensamentos.
Retrátanse os anos nas engurras
da fronte.
Veño de onte
para acabar en mañá.

E solapo a miña pena

nunha saudade silandeira.



jueves, octubre 23, 2014

El aire sueña conmigo




                                                  Ilustración Andrey Pongracz


El aire sueña conmigo.
Me despeina.
Navega en mis mejillas y se cuela por el lagrimal de mis ojos castaños.


Y  entro en escena  sollozando, suspirando al viento del Norte.



domingo, septiembre 14, 2014

Era unha principiante





Imaxe de Holly Sierra


Era unha principiante querendo captar unha raiola coándose entre os bidueiros,
unha comerciante tratando de mercar a luz espallda nunha figueira.

Era unha aprendiz absorbendo o fulgor dun sol alaranxado no milleiral,
unha bruxa capturando a lúa acaramelada dos días de setembro.

Era unha nena, unha deusa, unha fada que se escondía nas fragas debaixo dun tileiro,
unha muller mirando a través destes ollos…

domingo, agosto 24, 2014

Quiéreme


                                                            Cuadro- Leandro Lamas.



Quiéreme, aunque sea mentira.

Yo me imaginaré que tus manos me desean de verdad.
Que tus labios me besan con amor.
Que tus abrazos llenan mis vacíos.

Y en el camino quizás te des cuenta...