domingo, enero 03, 2016

Quiero el deseo desplomado

                                                                  Cuadro-Modigliani



quiero el deseo desplomado
en el universo de tus ojos
la deliciosa mirada recorriendo
el hueco de mis manos
el sustento que me lleva
a derramar un surtido
de emociones
en el centro mismo de mi cuerpo

quiero un verso  nuevo cada día
que me haga sentir un escalofrío
en la columna cuando lo recito
quiero tu paciencia
el fuerte abrazo construido
con tus manos recién lavadas

y un delirio campando a las anchas
en nuestra cama

quiero una lluvia de estrellas
en mis pechos
un  estremecimiento derramado
en cada vértebra
quiero un apetito que queme
mi anhelo en la hoguera del tiempo

el propósito de no reconocerme
en cada nuevo orgasmo


jueves, noviembre 12, 2015

danzar na brisa do teu mirar


                                                            Imaxe Odile de Schwilgue


danzar na brisa do teu mirar
cando todo parece estático e inerte

inundar os pensamentos
con xogos novos
lamber a pel envolta na  fragrancia
doce ou salgada
-según a necesidade do momento-
subyugar o teu corpo ao meu
mentres recorro salvaxemente
os límites das túas cicatrices





domingo, octubre 18, 2015

fantasía de mapoulas


                                                            Imaxe Odile de Schwilgue




fantasía de mapoulas
espalladas no cuarto

último verso xeneroso
aínda quente 

sinais imaxinadas
que adornan a espera

e ti
que non estás
para salvarme





miércoles, septiembre 30, 2015

A voz


                                                                 Imaxe- Klimt

a voz
acariñando os oídos
un fío perceptibel de calafrío
recorrendo un portal aberto no aire

a voz que treme
producindo arrepíos
embelesando o osíxeno
que se respira

a voz enigmática
provocando estalos
nas veas do corpo

a voz modelada
interpretando a única melodía
recoñecida pola miña





viernes, septiembre 18, 2015

A pel

                                                                 Pintura- Klimt
                                                                    



                                                            
déixame facer regueiros de beixos

na túa pel recén perfumada con bergamota

e sándalo

saboreala despois de cubrila

con poemas recitados

descubrir como se vai pegando á miña

abrigando ese tremor que fago teu




domingo, agosto 16, 2015

Un poema de Ángel, un chico que me ha pedido editar su poema "Triste Realidad".




                                                                     Foto Angelillo

El otro día Ángel me dejó un poema para ponerlo en mi  blog de poesía.
Es  un chico adolescente, que no se atreve a publicarlo. Yo, con mil amores, lo hago por él.
Le alegrará tener comentarios. Gracias a tod@s de antemano.


TRISTE REALIDAD


Ves una luz que te llama  y te incita.
Te arrancan de las profundidades.
Sin temor a lo desconocido.
Así empiezas a vivir.

Lloras,
pues llorando te entienden.
Ríes,
ríes sin saber por qué.

Empiezas a pensar y preguntas,
te desconciertan las dudas
y buscas en la soledad una respuesta
pero no la encuentras.

El deseo de conocer puede corromperte.
Siempre enfadado,
encerrado en ti mismo,
fascinado por lo desconocido.

Conoces el pecado y te encanta.
Amas y en ocasiones fracasas,
pero siempre llega
aquello por lo que dejas todo.

Empiezas a ver que no hay marcha atrás.
Es un simple sueño
que nunca cumplirás.

Marioneta del destino.
Huyes lejos, pero siempre te alcanza .
Te resignas y lo aceptas, es entonces
cuando miras atrás y dices Adiós.


Ángel Fernández.


sábado, junio 27, 2015

indira no sabe de reglas


                                                          Diosa  Kumari (foto sacada de internet)


indira no sabe de reglas
ni de condicionamientos
tampoco de por qué tiene que ser diosa

sus ojos profundos y cándidos
no brillan con el fulgor de un niño

tampoco abrazan su pequeño cuerpo
ni le besan las mejillas

asomada desde la ventana de su cárcel
contempla a los turistas con sonrisa lánguida
sólo sus ojos resplandecen

a indira le arrebatan la inocencia cada día
cada día su alma joven envejece
a un ritmo acelerado

qué le enseñará su ojo de fuego
atisbará por un instante
la incongruencia humana
o sólo observará cómo han violado
su ingenuidad

a través de los cristales la veo
enaltecida y sumisa
mi pequeña diosa nepalí.




sábado, abril 25, 2015

Quizais haxa unha segunda oportunidade

                                                   Primavera- Natalia Derevyanko




quizais haxa unha segunda oportunidade
onde remendar con fíos dourados os desdéns
quizais o mundo pare de xirar
e comece de novo no punto exacto
onde habitan os primeiros xermolos

si, quizais haxa un punto de retorno
onde o arrepentemento busque liberación
e a espesa néboa se disipe co canto
dun paporroibo












lunes, marzo 23, 2015

había un concerto na mirada amable

                                                       Ilustración  de Benjamín Lacombe



había un concerto na mirada amable
unha música lixeira que voaba
no aire salgado do paseo marítimo
había sempre un saúdo
un sorriso pleno e acochado
unha muller que tentaba ser ela mesma

había unhos pasos que adornaban o camiño
unha historia que escondía nos adentros
mentres paseaba sola

había dudas seguramente
e soños que non podería cumprir
ringleiras tortas na andadura
que obstaculizaban o pensar
seguramente
e enchíase  dos aromas campestres
da brisa que acariciaba os sauces blancos
á beira do banco
onde non sentaba nunca

había vida e encantamento

ata que un corvo anidou nos ollos...



miércoles, marzo 11, 2015

Apenas quedó un leve rastro de nuestras sospechas


                                                          Ilustración Becca Stadtlander


Apenas quedó un leve rastro de nuestras sospechas. Sabíamos por instinto que el deseo contenido a lo largo del tiempo mataba la cordura, pero nunca imaginamos que el simple roce de nuestros dedos nos devolvería a la más cruda realidad.

Habrías sembrado la semilla. Habrías recogido los frutos todavía verdes y me  habrías dejado volar con el único recuerdo: el de mis versos que recorrerían el más profundo abanico de mis sensaciones dormidas.