miércoles, febrero 13, 2013

Va cayendo la tarde

                                                          Imagen de Duy Huynh

                                                            



Va cayendo la tarde.
Comienza a hacer frío.

Las palabras atusadas de la mañana,
frescas como gotas de rocío,
engalanadas de luz  recién estrenada,
envueltas con besos de terciopelo,
se vuelven ahora  densas .

Mientras el atardecer navega en nubes rojizas
engalana el sueño ligero del que quiere permanecer
por más tiempo apegado a la claridad.

Voy observando el leve y fino  camino
que separa el día de la noche.

Y tú permaneces  en medio,
aguardando sin pestañear
los bosques floridos
que nunca llegarán.  

miércoles, enero 23, 2013

deixarse levar polo son da música máxica

                                                              Imaxe de Hugo Urlacher
                                                   




abrir de nuevo mis pétalos a la vida
en el momento preciso donde la suave brisa
invita a despojarse del viejo caparazón…
prepararse para un nuevo comienzo
donde se derrama la savia nueva…



deixarse levar polo son máxico
das acacias
estalar en mil cores mentres o mundo
embebido por un sol xeneroso
quenta as raíces…

refuxiarme en ti
que abrigas o segredo
de facerme tanto ben…

e voltar aos teus brazos
e apertarme contra o teu peito
como fai tempo …

e volverme nena e sensible e soñadora
e revoltosa e agarimosa e suave e volátil
e serea…

e devolverme ao comezo dos tempos…





     






miércoles, enero 16, 2013

Levabas conta dos minutos engaiolados na túa fronte



                                                          Ilustración - Alberto Macone

 

Levabas conta dos minutos engaiolados na túa fronte.
Presentías cerca a morte do corpo engurrado.
Pero aínda non era a hora de partir.
E o alento que tiñas gardado  acadou o límite máximo para deixarte- quén sabe- algunha primavera máis cerca de min.


enchouparse de luz morna
no atardecer
mentres ti fálasme
de breixos e acacias











jueves, enero 03, 2013

voar ata o infinito



                                                      Imaxe de Tomasz Alen Kopera


voar ata o infinito
ata que non recorde quén son

cristalizar as bágoas  no firmamento
para que brillen na escuridade
e ti atopes o camiño que te levará
sen duda a recoñecerme
cando non encontro o regreso

e cando  me mires    saibas dende sempre
que estou preto     alzando as miñas ás
para voar no teu ombreiro…