voar ata o infinito

                                                      Imaxe de Tomasz Alen Kopera

voar ata o infinito

ata que non recorde quén son

cristalizar as bágoas  no firmamento

para que brillen na escuridade

e ti atopes o camiño que te levará

sen duda a recoñecerme

cando non encontro o regreso

e cando  me mires    saibas dende sempre

que estou preto     alzando as miñas ás

para voar no teu ombreiro… 

 

Para todos vós

                                                        Ilustración de Valentí Gubianas

Toma este agasallo,                                                    

unha pequena estrela

que alumeará a túa vida .

Acepta os meus abrazos

aínda que non me coñezas.

Somos un baixo este ceo estrelado.

Bicos, moita saúde  e felicidade nestas datas  para todos

dende o meu corazón.

          ---------------------------------------------------------------------             

Toma este regalo,

una pequeña estrella

que  iluminará tu vida.

Acepta mis abrazos,

aunque no me conozcas.

Somos uno bajo el cielo estrellado.

Besos, mucha salud  y felicidad para todos

desde mi corazón.

Relax, té e abrazos.

Eu non sei cómo organizar

os trazados das lousas,

cando se van derrubando ó noso paso

-polo peso ou  pola incertidume dos nosos pés cansos
que  recorren as pedras como granito gris e frío-

Suponte,

non entendo  dos ciclos da vida

nin das auroras boreais.

E na teima que ás veces teño comigo mesma

procuro ausentarme  tomando una taza de té con bergamota

 -saborear ese amargor  delicado e afrutado  mentres recorre a boca,
a garganta, ata aloxarse no estómago quentando as emocións alí pousadas-

Inspirar longo.

Exhalar limpando o corpo das malas vibracións.

As lousas volverán a recompoñer un novo camiño.

Os ciclos sucederanse porque así é como ten que ser.

As auroras boreais seguirán brillando para todos nós.

E agora, vai un abrazo?

Recolle estrelas.

                                                         Imaxe de Alastair Magnaldo

Ir cara atrás, no tempo dos xogos.

Mirarse no espello dunha mirada pura.

Rir ata ter maniotas.

Contar contos mentres a lúa enche o ceo.

Mecer os soños  nunha góndola dourada.

E recuperar de novo aquel recolle estrelas

que un día inventei para ti.