antes do un

                                                              Imaxe David Renshaw

antes do un….

mirada lasciva que provoca ao propio corpo

arumes que se cravan na pel erizada

veas  dilatadas  por un só pensamento

peitos que tremen imaxinando…

un….

ti e máis eu

dous…

a proclama do desexo

o xogo  pracentero dunhas caricias

suspiros que embriagan o aire

dedos que deletrean unha nova viaxe

tres…

debuxando o pracer con cada latido

atrapando a fórmula máxica

dun frenesí  acompasado

Domingo

                                                               Mi pequeño jazmín

                                                              

Ya huele a jazmín.

El aire va meciendo las flores hasta embriagar la habitación de un dulzor exquisito.

Se mecen las cortinas ligeramente mientras la  mirada se cuela por las rendijas de un balcón entreabierto.

El cielo está azul.

Un pájaro dibuja círculos entre las nubes.

El sonido ligero de la brisa adormece la mente.

Y respiro…


 

                                                                Imaxe Alen Kopera

ollos     dun gris enfermizo

mans     frías como xeo da Antártida

latexos     agora máis rápidos

agora máis rápidos

agora  máis rápidos

boom boom boom boom boom…

a espesura

o soño enleado de finas febras acuosas

una súplica

un achegamento fracasado

palabras enchidas de sangue coagulada

tortura que retorce os intestinos

e envelena o sangue que aínda corre polas veas

lágrimas espesas como a túa boca

que só di incongruencias

probar nas carnes  unha nova violencia

de xénero

boom boom boom boom boom...

cansazo magullado nas horas de espera

meixelas  roxas  de quentura

olleiras  profundas como regos

labios   que tremen  mentres rezan

sacudidas dun corpo enfermo pola túa vontade

-por favor mi dios sálvame de esta desolación-

ven a brétema a liberarme

pecho  a loita

deixo de existir

boom                              boom

boom

___________________________

Recordo as flores brancas.

                                                                  Imaxe Manolalago

Recordo as flores  brancas.

Erguíanse  as margaridas,

poucas, pero frescas nun  recuncho

onde se coaba a luz do mediodía.

O pequeno xardín…

a terra abonada

coa suor da túa frente

e os cadrís reventados,

as cebolas que espertaban co amencer,

as maciñeiras case centenarias,

as uvas negras,

os figos chumbos…

Ti sentada a carón da figueira.

Eu quería ser a melodía do teu riso,

envolver o teu nome con rosas silvestres,

quentar o peito no teu abrazo.

Mentres, a túa presencia sempre soñadora

como un misterio, agardaba para bicarme

e protexerme e levarme canda as estrelas...

As flores brancas,

ti e máis eu,

nada máis.